12 DE THEORIE VAN RUTHERFORD. [§ 3. 



is die het alpha-deeltje zou kunnen bereiken als het recht op 

 de kern aanvloog i). 



Alle alpha-deeltjes hadden bij de proef oorspronkelijk dezelfde 

 snelheid in grootte en richting. Zij Q het aantal deeltjes dat 

 per sekonde door 1 cm- vliegt, dan is het aantal deeltjes dat 

 per sekonde een afwijking tusschen D en B -^ dD krijgt : 



Deze vliegen biinien een ruimteboek : 2 n: . sin D . dD. Dus 

 komen er per sekonde door een vlakje van 1 cm^ op grooten 

 afstand /• van het atoom : 



^^' = 1 oIf4^ '°'"''''''- (^> 



Heeft men te doen met een metaallaagje dat zoo dun is dat 

 de alpha-deeltjes niet merkbaar geremd worden, en dat z atomen 

 per cm^ bevat, terwijl de doorsnede van den bundel O cm^ is, 

 dan moet dit aantal met z . O vermenigvuldigd worden 2)^ zoodat 

 men krijgt: 



2) Verstrooiing door lichtere stoffen: invloed van de beweeglijk- 

 heid der kernen. 



Door Darwin ^) is nagegaan hoe groot de verstrooiing wordt, 

 wanneer men rekening houdt met de beweeglijkheid van de 

 atoomkernen: hij komt tot de volgende resultaten: 



a) De massa van de kern (J/i) is grooter dan die van het 

 alpha-deeltje {M2). Dan is: 



y_Q.z.0 E\El I , D , / Mi\' 



o-^-i')(ïy••■;•■'^) 



' Indien /;', . E.,_ negatief was lattraktie tusschen kern en alpha-deeltjes) vindt 

 men dezelfde formule voor Z>; in de figuur zou dan de kern zich in ^j moeten 

 bevinden (in dit geval is '/min. slechts een rekengrootheid). 



*) Bij groote afwijkingshoeken vliegen de alpha-deeltjes zoo dicht langs de 

 kernen, dat elk atoom werkt alsof het alleen aanwezig was. 



3^ e. <;. Darwin, Phil. Mag. 27, p. 4iiit, HiU. 



