6 DE THEORIE VAN RUTHEKFOKD. [§ 1 



TiroMSON leidt hieruit approximatief af de verdeeling van een 

 groot aantal elektronen over meerdere koncentrische ringen, 

 waarbij aangenomen wordt dat de elektrostatisclie werking der 

 binnenste ringen op een meer naar buiten gelegene berekend 

 mag worden alsof de geheele lading der binnenste ringen in 

 het centrum vereenigd was. Deze rangschikking der elektronen 

 in verschillende ringen vertoont periodiciteitseigenschappen welke 

 herinneren aan het periodiek systeem der elementen. Neemt men 

 nu aan dat liet atoomgewicht van een element bei)aald wordt 

 door het aantal elektronen in het atoom ^), dan kan men met 

 dit model de chemische eigenschappen der elementen, si)eciaal 

 wat betreft de valentie, eenigermate verklaren. 



Ter verklaring van de radioaktieve verschijnselen geeft Titomson 

 de volgende voorstelling: de roteerende elektronen stralen energie 

 uit, waardoor hun l)eweging langzamerhand geremd wordt. Op 

 een gegeven moment is de rotatie-snelheid niet meer voldoende 

 om het systeem stabiel te houden : er vindt een soort van explosie 

 plaats in liet atoom, do elektronen nemen nieuwe evenwichts- 

 standen in, en het is mogelijk (hit een deel van het atoom 

 afgesplitst wordt, en met groote snelheid als alpha- of beta- 

 deeltje wegvliegt -). 



') .]. .1. TiioMSüN, 1. c. p. 25S. 



Oorspronkelijk nam Thomson aan dat de geheele massa van het atoom aan de 

 elektronen toegeschreven moest worden; waterstof zou dan oa. 1S50 elektronen 

 per atoom moeten bezitten ; l.'ranium ca. 400000. 



LatiT leidde hij echter uit verschillende overwegingen uf dat het aantal elek- 

 tronen van de orde van grootte van het atoomgewicht moest zijn (Phil. Mag. 

 11, p. 7(J!), 1906). 



■■') Deze. opvatting is echter in strijd met het feit dat de sterftekans van een 

 individueel radioaktief atoom onaJ'lianMijk Is van den ouderdoM van het (doom ^ zooals 

 blijkt uit het exakt exponentieel verloop van de vervalkromnie. Zie: Kiitiikukoiu), 

 Radioaktive Substanzen und ihre Strahlungen (Mah\' Handbuch der Hadiologie 

 II. 1-eipzig 1913), p. 3(iS, niU. 



