86 TROBLEMEN DIE BETREKKING HEBBEN [§ 17. 



men het gas niet voldoende verdund nemen, om meer dan de 

 15e baan toe te laten; bij grootere verdunningen, welke noodig 

 zijn om grootere banen en dus meer lijnen te verkrijgen, is 

 het spektrum te lichtzwak i). 



2) Absorbtie-spckti'wm van waterstof gas. 



Om licht van de golflengte eener lijn van de BALMER-reeks 

 te absorbeeren moet de waterstof in d(;n toestand zijn waarin 

 ze zelf deze lijnen uitzendt 2). Dit is in overeenstemming met 

 de theorie van Bohr : om de BALMER-frequenties te absorbeeren 

 moeten in het gas atomen aanwezig zijn, waarin liet elektron 

 op de 2e baan loopt. Deze komen onder normale omstandigheden 

 niet voor : vooreerst zijn dan bijna alle //-atomen tot molekulen 

 vereenigd, en ten tweede bevinden zich in de meeste losse ato- 

 men de elektronen op de binnenste baan ■'') ^). 



3) SïARK heeft een onderzoek ingesteld naar den tijdsduur 

 van de emissie van het licht der verschillende spektraallijnen 

 bij H, He en andere elementen 5), en komt tot de konklusie 

 dat deze tijdsduur stijgt met het rangnummer van de lijn in de 

 reeks. M. a. w. : hoe verder beginbaan en eindbaan uiteenliggen, 

 des te langer duurt de emissie. (Als schatting van een bovenste 

 grens voor de emissieduur geeft Stark ca. 4.10'"'^ sek.) 



4) Volgens Stark worden de bovenvermelde reeksen uitge- 

 zonden door het positieve waterstof-ion {H+) "). Stark besluit dit 

 uit het optreden van het DoppLER-efïekt bij deze lijnen in het 

 spektrum der kanaalstralen van waterstof, terwijl hij vaststelt 

 dat de drager de massa heeft van het waterstof-atoom. De dra- 

 gers van deze lijnen moeten dus een groote snelheid verkregen 

 hebben. Om dit te verklaren moet men aannemen dat ze zich 



') Dit is opt^eiiiei'kt door N. BoiiR, 1. c. p. 11. 



-) Zie: H. Kayser, 1. c. p. 4<S6; M. Konen, Das Leuchten der (jase und 

 Diimpfe (Braunschweig 1913), p. 295. 



3) N. Boiiu, 1. c. p. 16. 



*) Over de statistische verdeeling der elektronen over de verschillende ringen 

 zie: K. F. Hi;ii/.ii:i.i., Ann. d. Phys. 51, p. 261, 1916. 



Cf. beneden: hoofdstuk VI. § 42. 



s) J. Stakk, Ann. d. Phys. 49, p. 731, 1916. 



Men vergelijke ook een artikel van L. Veüakh, Ann. d. Phys. 52, p.72, vgl., 

 1917 (speciaal p. 90-93). 



") .1. Stahk, Ann. d. Phys. 49, p. 179, 1916; 



50, p. 61, 1916; 

 52, p. 251, 1916. 



