90 ' PROBLEMEN DIE BETREKKING HEBBEN [§ 17. 



waarin de kern alle elektronen op één na mist, praktisch nooit 

 voorkomen, zoodat form. (17) niet toe^i^epast kan worden. 



Er zijn echter twee grensgevallen waarin deze formule approxi- 

 matief geldt: 



a) alle elektronen op één na bevinden zich vrij dicht om de 

 kern; het laatste elektron beschrijft op grooten afstand banen 

 om dit systeem. Bij benadering werkt het geheele systeem als 

 een kern met lading E=^e; de energie van het buitenste elek- 

 tron heeft dus tennaastenbij de door (16) gegeven waarde. De 

 termen van de spektraalformules zullen dus voor groote waarden 

 van n tot den vorm B/n- moeten naderen i). Dit is in overeen- 

 stemming met de theorie van Rydberg, e. a. -) ■^). 



b) een elektron beweegt zich vlak om de kern ; de andere 

 zijn verder weg, en ongeveer symmetrisch verdeeld, zoodat ze 

 slechts een zeer geringen invloed uitoefenen vergeleken met de 

 sterke werking van de kern. In form. (16) is dan E ongeveer 

 gelijk aan de Averkelijke kernlading; de energie stijgt met liet 

 kwadraat hiervan, zoodat de fre(|uenties zeer hoog worden. Bij 

 hooffe atoomnummers komt men zoo tot de formules voor de 

 Röntgenspektra 4). 



Ojmierking hij a). 



Over de „versterkte" spektra („enhanced .spectra") van vele 

 elementen welke optreden bij hooge temperaturen (sterke elek- 

 trische ontladingen) zie men : 



A. FowLER, Proc. Roy. Soc. A 90, p. 426, 1914. 



(Series Lines in Spark Spectra). 



De in deze spektra voorkomende reeksen hebben de konstante 

 4 jR, evenals het spektrum van pos. geladen Helium ; ze moeten 

 worden toegescln^even aan atomen die 1 elektron verloren heb- 

 ben ; van de overige elektronen loopt er één op betrekkelijk 



«) N. I^.HiK, 1'hil. .Ma,i,^ 26, \>. l'i, HHo. 



ï) Zie b.v. II. M. Konkn, Das Leuchten <ler (iusc und l)iiiiii>f'o ( Mraunschweig 

 1913). 



') Voor oen nadere uitwerkiiiii' hiervan wordt verwezen naar: A. Sommkhi i;i.i., 

 SitJ5. Her. I'.a.vr. Akad. ]i. l:;i, l'.tK;. Zie nnk: ll.mtdsliik 1\\ i< 2S jen '2X*\. 



») Ver^^ H. (i. M()si;i,i:v, Pliil. Mat,^ 26, |>. lO.TJ. l'.U;;. 



De theorie der Ki>ntireiis|iekt,ra niet inachlnaine van <lt' relativitcitskorrek- 

 ties) is uitvoeri*,' ontwikkeld door A. S()MMb:nri;i.i), Ann. d. IMiys. 51, \k 1i'">, 

 1916. [Later zijn door Diiui.ii': en Vügahd eeni<;szins gewijzigde theorieën uit- 

 gewerkt; zie de in § 28 geciteerde artikelen]. 



