§ 18. INVLOED VAN DE BEWEGING VAN 

 DE ATOOMKERN. 



In (ie voorgaande paragraaf is, om in het eerste overzicht de 

 formules eenvoudiger te houden, aangenomen dat de kern van 

 het atoom vast stond. Dit mag slechts gebeuren als de massa 

 van de kern zeer vele malen grooter is dan die van het elek- 

 tron. Bij het waterstof-atoom is de verhouding dezer massa's 

 ca. 1850 : 1 ; deze verhouding is niet zoo groot dat ze bij de 

 nauwkeurigheid der spektraalmetingen buiten rekening gelaten 

 mag worden. 



Bij de studie van den invloed der kernbeweging komen hoofd- 

 zakelijk de volgende faktoren ter sprake : 



1) Kern en elektron bewegen beide om hun gemeenschappelijk 

 zwaartepunt. De invloed hiervan is van de orde m/ilf (m = massa 

 van het elektron, i¥= massa van de kern). Zie beneden ^). 



2) Kern en elektron oefenen behalve de elektrische aantrek- 

 king, ook magnetische krachten op elkaar uit 2). Indien men 

 veronderstelt dat de snelheden en versnellingen zoo klein zijn 

 dat de beweging als quasi-stationnair opgevat mag worden, 

 kunnen de elektrische en magnetische krachten tezamen het 

 gemakkelijkst aldus in rekening gebracht worden: 



De kooi'dinaton van het elektron zijn: x, y, z: die v;in de kcni : 

 .V, )', Z. Dan zijn d(.' j)utentialen door de kern op de [daais 

 van het elektron veroorzaakt: 



// EX E y EZ .., 



r c re re 



De LAGRANGE-funktie van het systeem wordt derhalve 



•) Vergelijk N. Rour, Nature 92, p. 231, litl.'i. — Vcrclcr: A. Sommkiu loi.n, 

 Sitz. Bcr. liayr. Akad. IDlf), p. 440; Ann. d. Pliys. 51, ca. p. 90, 191G. 

 *) Cf. A. SnMMKui Kin, Sitz. l!cr. Bayr. Akad. liUfi, y. 1(57. 



