VOORREDE. XXIX 



in te werken. Er blijft op dit gebied nog zeer veel te doen, 

 wil men een vasten grondslag aan de „quanten-mechanika" 

 geven. Voorloopig moeten dus sommige theorema's over de 

 hoekvariabelen onder voorbehoud worden aanvaard i). 



In het volgende is de stof ongeveer aldus verdeeld: 



Hoofdstuk I geeft een algemeen overzicht van de theorie van 

 RuTHERFORD, iu Verband met de verstrooiing der alpha-deeltjes, 

 de radioaktieve verschijnselen, enz. 



In II zijn de hoofdgedachten van de theorie der quanta 

 besproken. Verschillende punten waar de theorie der quanta 

 moeilijkheden oplevert, en kwesties die in verband staan met de 

 uitstraling en de absorbtie van energie zijn afzonderlijk gereleveerd 

 in hoofdstuk Y. 



In hoofdstuk III is de toepassing van de quantentheorie op 

 systemen met slechts 1 elektron (model van het waterstof-atoom, 

 enz.) behandeld, en de theorie der spektra van Bohr, Sommer- 

 FELD en anderen. 



De systemen na et meerdere elektronen worden besproken in 

 hoofdstuk IX. In § 26 is getracht een methode te ontwikkelen 

 voor het opstellen der quantenvoor waarden, en is een vermoeden 

 geuit in verband met de kwestie der instabiele bewegingen. 

 Verder zijn de verschillende onderzoekingen van Bohr, Nichol- 

 sox, Sommerfeld, Epstein (theorie der roteerende molekulen) 

 kort uiteengezet. 



Tenslotte zijn in VI eenige opmerkingen gemaakt naar aan- 

 leiding van de hypothese van Ehrenfest over de adiabatische 

 beïnvloeding van een mechanisch systeem, en over enkele 

 statistische problemen. 



•) Over de reeksontwikkelingen der astronomische mecbaaika zie men een 

 interessant artikel van K. Sciiwarzschild, Über Himmelsmeclianik, Pbys. Zeitscbr. 

 4, p. 765, 1903. — Verder natuurlijk: H. Poincaré, Les Métbodes Nouvelles 

 de la Mécanique Geleste (in bet vervolg steeds geciteerd als Méc. Cél.), en ook: 

 E. T. Whittaker, Encykl. Matb. Wiss. VI, 2, 12 en eenige opmerkingen in : 

 Proc. Roy. Soc. Edinb. 37, p. 95, vgl., 1917. 



De reeksontwikkelingen schijnen als ze divergent zijn, in bet algemeen het 

 karakter van asymptotwhe reeksen te hebben, zoodat ze toch voor berekeningen 

 goed bruikbaar zijn (verg. H. Poincaré, Méc. Cél. II, Ch. VIII). 



