§ (3. DE Ie HYPOTHESE DER QUANTENTHEOKIE. 



Zooals boven reeds gezegd is hebben de hypothesen der quan- 

 tentheorie betrekking op de beweging van mechanische en elek- 

 trische systemen, speciaal op de beweging van systemen, bestaande 

 uit elektrisch geladen deeltjes (elektronen enz.). Volgens de 

 klassieke theorie moet men bij de berekening van de beweging- 

 van dergelijke systemen letten op de werkingen tusschen de 

 elektronen en het elektromagnetische veld. In het algemeen zal 

 een zoodanig systeem energie en hoeveelheid van beweging uit- 

 stralen, terwijl het veld een reaktie op de elektronen uitoefent 

 welke hun beweging remt ij. 



Volgens de Ie hypothese der quantentheorie moet nu een der- 

 gelijk systeem bepaalde, op nader te vermelden wijze door 

 geheele getallen vastgelegde, bewegingen kunnen uitvoeren, 

 waarbij deze uitstraling van energie niet plaats vindt, welke 

 bewegingen geheel volgens de vergelijkingen der klassieke me- 

 chanika berekend kunnen worden, zonder op de reaktie van het 

 eigenveld op de elektronen te letten. (Ter afkorting zullen deze 

 bewegingen aangeduid worden met den naam: quantenbewe- 

 gingen). 



Aangenomen wordt hierbij dat een in beweging zijnd elektron 

 een hoeveelheid van beweging bezit, welke bij groote snelheden 



gegeven is door de formule: G'= ^ , overeenkomstig 



V- 



c^ 



de vergelijkingen der relativiteitstheorie. 



In formules uitgedrukt: de beweging van een elektron wordt 

 beheerscht door de LAGRANGE-funktie : 



') Zie enkele opmerkingen hierover: hoofdstuk V, tj 31. 



Een aantal problemen over de beweging van elektronen en de uitstraling van 

 energie zijn uitgerekend door: (i. A. Schott, Electroraagn. Radiation, Cam- 

 bridge 1912. 



