HOOFDSTUK II. 



DE TOEPASSING VAN DE THEORIE DER 

 QUANT A OP HET ATOOMMODEL. 



Onder den naam „Quantentheorie" vat men eenige liy])ot]iesen 

 samen, die betrekking hebben op de beweging en de uitstraling 

 van energie van mechanische en elektrische systemen. Derge- 

 lijke hypothesen zijn het eerst uitgesproken door Planck in zijn 

 theorie der warmtestraling (1901); naderhand zijn ze gewijzigd 

 en gegeneraliseerd, en vooral toen ze door N. Bohk en anderen 

 toegepast werden op het atoommodel van Rutherford hebben 

 ze een groote uitbreiding gekregen, zoodat men zeggen kan dat 

 de jongste ontwikkeling der quantentheorie en de studie van 

 den bouw der atomen hand in hand zijn gegaan. 



Het is er nog verre vandaan dat deze hypothesen een eeni- 

 germate afgeronde theorie vormen; ook is men het niet eens 

 over hun exakte formuleering. Ze zijn geheel in strijd met dat- 

 gene wat men uit de klassieke mechanika en elektrodynamika 

 afleidt, en tot nu toe mist men een algemeen princii)e dat aan- 

 geeft in wat voor betrekking de klassieke theorie en de quan- 

 tentheorie tot elkaar staan. Voorloopig is de quantentheorie te 

 beschouwen als een stel rekenregels, waarvan het gel)ied van 

 geldigheid wel zeer algemeen is, doch geen scherp omschi-even 

 begrenzing heeft. Het valt echter niet te ontkennen dat deze 

 rekenregels in vele gevallen tot schitterende resultaten geleid 

 hebben i). 



[') In verschillende gevallen naderen de formules van de quantentheorie voor 

 groote waarden der quantengetallen asymptotisch tot de formules van de klas- 

 sieke theorie, zoodat het schijnt dat men de laatste up moet vatten als grens- 

 geval van de eerste. J 



