HET MAGNETISxME. 123 



Wij kunnen nu gemakkelijk aangeven wat er gebeurt, wan- 

 neer wij daarna het veld H weer laten afnemen en dan in tegen- 

 gestelde richting laten aangroeien. 



Door middel van eene dergelijke figuur kunnen wij b.v. ook 

 inzien, hoe wij een gemagnetiseerd stuk ijzer kunnen ontmagneti- 

 seeren, door het in een draadklos bloot te stellen aan het veld 

 van telkens zwakker wordende stroomen, die telkens in tegen- 

 gestelde richting door de klos gevoerd worden. 



§ 32. Men kan door eene mooie proef i) aannemelijk maken, 

 dat in een stuk ijzer kleine kristalletjes aanwezig zijn, die elk 

 voor zich gemagnetiseerd zijn. 



In Fig. 34 stelt A B een ijzerdraad voor, die gemagnetiseerd 

 kan worden, door een hoefmagneet M 

 ertoe te doen naderen. Bij verwijdering 

 van M wordt de draad weer gedeeltelijk 

 geontmagnetiseerd. 



In de spoel S ontstaan hierbij inductie- 

 stroomen. Barkhausen -) heeft opge- 

 merkt, dat men, wanneer in den stroom- 

 kring van S een telefoon is ingeschakeld, 

 daarin een geruisch hoort. De inductie- 

 stroom is dus geen vloeiend verloopende 

 stroom, maar bestaat uit afzonderlijke inductiestootjes, en het 

 ligt voor de hand zich voor te stellen dat die stootjes daar- 

 van afkomstig zijn, dat telkens de magnetisatie van een geheel 

 kristalletje tegelijk omklapt. De afzonderlijke stootjes kunnen 

 daarbij geteld worden. 



Men kan het verschijnsel voor een auditorium demonstreeren, 

 wanneer men de inductiestootjes versterkt door middel van 

 trioden. Het is daarbij voordeelig voor A B niet ijzer, doch nikkelstaai 

 te kiezen, daar bij dit materiaal de inductiestooten het sterkst zijn. 



Heeft men den magneet M tot op zekeren afstand tot A B 

 doen naderen, hem daarna verwijderd, en doet men hem een 

 tweeden keer naderen, dan hoort men in den telefoon geen 

 geluid zoolang de magneet niet dichter bij komt dan den eersten 



') Opgesteld door Dr. B. van der Pol. 



*) H. Barkhausen. Zwei mit Hilfe der neuen Verstarker entdeckte Er- 

 sclieinungen. Physik. ZS. 20 (1919), p. 401. Verg. ook B. van der Pol Jr. 

 Discontinuïteiten bij het magnetiseeren. Versl. Kon. Akad. Amsteidam 29 

 (1920), p. 341. 



