118 HET MAGNETISME. 



volgt voor het magnetisch moment van het gramatoom van 

 ijzer: 12360, nikkel: 3370. Deze getallen Verhouden zich op weinig 

 na als 11 en 3. Deelt men door deze getallen, dan krijgt men: 



ijzer 12360 : 11 = 1123,6 



nikkel 3370 : 3 = 1123,3. 



Het gemiddelde 1123,5 noemt Wetss het gr^m-magneton. 



Weiss heeft vervolgens bij allerhande andere stoffen geheele 

 veelvouden van dit magneton gevonden. Maar er zijn ook vele 

 afwijkingen van een geheel veelvoud. Men kan nog niet zeggen 

 wat de toekomst over dit magneton, als fundamenteel magnetisch 

 moment zal leeren. 



§ 28. Beneden het CuRiE-punt zal er altijd magnetisatie zijn. 

 De theorie van Weiss dwingt ons dus aan te nemen dat ijzer 

 beneden die temperatuur altijd gemagnetiseerd is. Dat wij het 

 ijzer dan in een schijnbaar ongemagnetiseerden toestand kunnen 

 hebben is volgens Weiss daaraan toe te schrijven, dat een stuk 

 ijzer steeds bestaat uit een conglomeraat van een groot aantal 

 kristallen, die elk voor zich wel is waar magnetisch zijn, maar 

 wier magnetische assen willekeurig naar alle richtingen georiën- 

 teerd zijn, zoodai zij gezamenlijk geen magnetisch moment in 

 een of andere richting geven. 



Is de temperatuur slechts weinig beneden het CuRiE-puiit, dan 

 is de spontane magnetisatie gemakkelijk als volgt te berekenen. 



Verg. (59) wordt 



^ = ^ « ^, (67) 



en voor (54) kan men schrijven 



« = 3 ? — 45 (/^ ^^^^ 



Hieruit volgt, ermede rekening houdende dat T weinig van 

 verschilt 



K5 9—r 

 3- f') • 



of M = Mo|/^ • ®--0- (69) 



De spontane magnetisatie is dus bij temperaturen dicht be- 

 neden het CuKiE-punt evenredig met 1/ — T . 



