HET MAGNETISME. 117 



terwijl, als q klein is, voor de tweede kan worden geschreven 



«=|? (64) 



Dus: 



— ^^ ian\ 



''~zW=0) <^^' 



zoodat 



m Mo ,^^. 



"^ZhlT-^Q) '^^^^ 



Vergelijken we met (55), dan blijkt dat T is vervangen door 

 T—Q. 



Het volgende voorbeeld is ontleend aan metingen van Weiss 

 en FoËx i) : 



Nikkel 



t X. 106 X (^—364°) 



380,5 429,5 0,0071 



388.4 266,9 0,0065 



407.5 153,9 0,0067 



Hierbij onderscheidt zich de grootheid x slechts door een 

 constanten factor van /.. 



Weiss heeft met zijne medewerkers veel gewerkt boven liet 

 CuRiE-punt. Daarbij werd dan gevonden dat vanaf dat punt in 

 een zeker temperatuurinterval /. omgekeerd evenredig is met 

 T — overeenkomstig (66). In een volgend temperatuurinterval 

 bleek de susceptibiliteit echter omgekeerd evenredig aan T — 0', 

 dus als het ware met de temperatuur gerekend vanaf een ander 

 CuRiP>punt. Men kan zich voorstellen dat in dit temperatuur- 

 interval m anders geworden is. 



Weiss heeft voor allerhande atomen m berekend. De daarbij 

 verkregen uitkomsten hebben hem geleid tot zijne hypothese 

 der magneionen . Veelal bleek n.1, het magnetisch moment, be- 

 rekend b.v. per gramatoom, een veelvoud te zijn van eene be- 

 paalde grootheid. Het eerst werd dit door Weiss opgemerkt bij ijzer 

 en nikkel -). üit de metingen van Weiss en Kamerlingh Onnes 



') P. Weiss el G. Foëx. Étude de raimantation des corps ferroniagnóti- 

 ques an-dessus du point de Curik. Arch. se. j)liys. et natui'. (4) 31, p. 5, 89, 1911. 



*) P. Weis?. Sur la rationalité des rapports des luoments magnétiques 

 moléculaires et Ie niagnéton. J. de phys. (5) 1 (1911), p. 900, 965. 



