HET MAGNETISME. 115 



en g = O voldoen inderdaad aan de vergelijkingen. De eenvou- 

 digste oplossing is dus M = 0. Dit is echter niet de ware op- 

 lossing, deze toestand is. n.1. labiel. Alleen P geeft stabiel even- 

 wicht i). 



De lijn OL zal de kromme lijn alleen dan snijden, en er kan 

 dus alleen dan een spontane magnetisatie zijn, als 



m c Mo o 6 k 



is. Er kan dus alleen beneden zekere temperatuur eene spon- 

 tane magnetisatie bestaan. De temperatuur, bij welke de spon- 

 tane magnetisatie verdwijnt, wordt het CuKiE-punt genoemd. 

 Zij wordt gegeven door 



Q^mcMo^ ^g2) 



o tC 



Boven deze temperatuur verliest een magneet dus zijne mag- 

 netisatie. Het CuRiE-punt ligt voor ijzer bij 775 ° C, voor nikkel 

 bij 360 ° G, voor magnetiet bij 580 ° C (benaderde waarden). 



Ligt de temperatuur beneden het CuRiE-punt, dan is er een 

 spontane magnetisatie die door « =: Q P bepaald wordt. Wij 

 kunnen de vraag stellen: kunnen wij dan de magnetisatie sterker 

 maken door nog een uitwendig veld op het lichaam te laten 

 werken? Theoretisch is het mogelijk door het uitwendige veld 

 maar sterk genoeg te maken de magnetisatie Mo te bereiken. 

 Praktisch gaat dit echter niet. De reden hiervan is, dat het 

 moleculaire veld zoo sterk is, het bedraagt millioenen gauss. 

 Daartegenover heeft het uitwendig veld slechts geringen invloed. 

 Men noemt daarom de aan Q P beantwoordende spontane mag- 

 netisatie wel de „verzadigingsmagnetisatie" bij de beschouwde 

 temperatuur. 



') Denken wij uitgaande van den toestand P de magnetisatie door een 

 of andere oorzaak een weinig vergroot bij overigens gelijk blijvende om- 

 standigheden. De waarden van c en q worden dan aangegeven door een 

 punt oj) PL, rechts van P. De magnetisatie, die bij de dan aanwezige H 

 kan bestaan, wordt aangewezen door een punt van de kromme, rechts van 

 P, en is dus kleiner dan de aanwezige magnetisatie. Deze zal derhalve af- 

 nemen, en zoo zullen wij weer tot P terugkomen, ['assen wij dezelfde rede- 

 neering toe op den met O correspondeerenden toestand, dan zien wij dat 

 na eene dergelijke storing de toestand zich van den oorspronkelijken zal 

 vei'wijderen. 



