HET MAGNETISME. 113 



teweegbrengen, niet in vaste banen rondloopen als de electriciteit 

 in een kringstroom, maar zich vrij in het atoom of molecuul 

 bewegen, dan wordt de verklaring van het paramagnetisme veel 

 moeilijker. 



Wel is waar brengt ook een vrij rondloopend electron een 

 magnetisch moment te weeg en daaraan beantwoordt een term 

 als (56) in de magnetische energie. Om nu, in de onderstelling 

 van zulke deeltjes, de verschijnselen van het paramagnetisme te 

 begrijpen, moet men aannemen dat om een of andere reden in 

 het veld de wijzen van omloop, waarbij (56) positief is, meer 

 voorkomen dan die waarbij die uitdrukking negatief is, en 

 dat het voorkomen der verschillende bewegingswijzen statis- 

 tisch met formules zooals die van Langevin kan worden be- 

 schreven. 



Hoe men daartoe zal kunnen komen is vooralsnoof niet in te 

 zien. Intusschen wordt de theorie van Langevin op verschillende 

 punten zoo mooi bevestigd, dat men er niet aan twijfelt of er 

 moet wel veel waars in zijn. 



De theorie van Langevin gaat goed voor gassen, eveneens 

 voor vloeistoffen, zooals b.v. oplossingen van ijzerzouten. Bij vaste 

 lichamen wordt het moeilijker zich voor te stellen dat de mag- 

 netische deeltjes vrij ronddraaien, en raadselachtig is de afhanke- 

 lijkheid der magnetische eigenschappen van de richting, die men 

 bij paramagnetische kristallen opmerkt. 



Een groote moeilijkheid voor de theorie is nog gelegen in het 

 volgende. In paramagnetische lichamen zijn in ieder geval de 

 atomen als permanente magneetjes te beschouwen, die hun 

 moment behouden. Een rondloopend electron daarentegen zou 

 volgens de grondvergel ij kingen van het electromagnetische veld 

 moeten uitstralen, en daarbij zijn beweging uitputten en dus zijn 

 magnetisch moment verliezen. Deze moeilijkheid, die zich ook 

 b.v. in de theorie van de lichtuitstraling voordoet, is een groote 

 schaduw in de tegenwoordige theoretische physica. 



§ 25. Ferromagnetische lichamen. Van deze is ijzer hot t3^pe, 

 verder behooren ertoe nikkel, kobalt, en ook verbindingen als 

 magnetietpyrrhotine. 



Deze stoffen kunnen gemagnetiseerd zijn, zonder dat er 

 een uitwendig veld is. Zij kunnen dus permanente magneten 

 vormen. 



Voor de magnetische eigenschappen van deze stoffen is door 



8 



