HET MAGNETISME. 105 



of daar het aantal electronen = het atoomnummer = 83, ge- 

 middeld voor een electron 



9-2 — 0,8 X 10 - lö of r — 0,9 X 10 -^ cm. 



Deze uitkomsten zijn redelijk te noemen. 



Is aldus het diamagnetisme verklaard, dan kan men zoo ook 

 rekenschap geven van het effect van Einstein en de Haas 

 voor diamagnetische lichamen, voor welke het trouwens nog 

 niet gevonden is. 



§ 20. De verklaring van het paramagnetisme is, zooals wij 

 reeds zeiden, nog lang niet zoo ver gevorderd. Voor het para- 

 magnetisme is eveneens eene theorie gegeven door Wilhelm 

 Weber. Deze theorie vereischt echter weer vaste kringen in of 

 aan de moleculen resp. atomen. 



In die vaste kringen loopen bij de paramagnetische lichamen 

 volgens de genoemde theorie praeexisteerende electrische stroo- 

 men. Gedacht wordt weer dat die stroomen geen weerstand 

 ondervinden, zoodat zij voortdurend blijven rondloopen. 



Wordt een stroomkring, waardoor een electrische stroom loopt, 

 in eén magnetisch veld gebracht, dan ondervindt die stroom- 

 kring in het algemeen een koppel. Hij zal trachten zich lood- 

 recht op de magnetische krachtlijnen te plaatsen. 



Volgens de theorie van Weber vormen nu de moleculen, 

 met de genoemde electrische stroomen daarin in vaste kringen 

 rondloopend, dergelijke draaibare stroomkringen, die zich in het 

 magnetisch veld trachten te richten. M. a. w. de moleculen ge- 

 dragen zich als kleine permanente magneetjes. 



In den natuurlijken toestand, d. w. z. buiten een magnetisch 

 veld, zijn die magneetjes in allerhande richtingen geplaatst. 

 Komen zij onder den invloed van een magnetische kracht, dan 

 tracht deze hen parallel te richten. 



Volgens ons tegenwoordig inzicht in den bouw der atomen 

 en moleculen hebben wij echter in deze niet zoo iets als die 

 vaste kringen. Dit zal vereischen, dat de theorie geheel anders 

 opgebouwd wordt. Intusschen zullen wij bij gebrek aan beter 

 alsnog de theorie van Weber volgen. 



Dan doet zich onmiddellijk deze vraag voor: hoe komt het, 

 dat b.v. in ijzer de zwakste magnetische kracht niet al vol- 

 doende is om alle elementaire magneetjes geheel te richten? 



Het antwoord hierop geeft de theorie van het paramagnetisme 



