c 



88 HET MAGNETISME. 



de inductielijnen dicht opeen gedrongen. Een inductiebuis 

 ondervindt bij den overgang uit het ijzer in de spleet een sterke 

 vernauwing, en wij krijgen dus in die spleet een 

 sterk magnetisch veld. Het is volgens dit beginsel 

 dat wij tusschen de toegespitste polen van een 

 eiectromagneet een sterk magnetisch veld op- 

 *;♦ — wekken. 



1^ § 10. Een rechte ijzerdraad w'ordt door een 



stroom i doorloopen (Fig. 16). Wij denken den 

 stroom in den draad over de doorsnede gelijk- 

 matig verdeeld. De magnetische kracht is dan 

 Fig. 16. volgens cirkels om de as gericht. Zij r de straal 

 van zulk een cirkel in den draad, a de straal 

 van den draad. Dan is volgens stelling I 



2 7trH=~i, H=^-^,r. 

 a- ' 2 TT a- 



Er is dan een circulaire magnetisatie 



Mr=,5r, als i^ -= ^, (14) 



§ 11. Wij kunnen nu met behulp van stelHng II de inductie- 

 stroomen berekenen, die ontstaan als in dergelijke gevallen als 

 de in de vorige § § behandelde, de magnetisatie ontstaat of 

 verdwijnt. 



Wij denken b.v. dat wij in het geval van § 10 den stroom 

 in den ijzerdraad doen ophouden door de verbinding met de 

 stroombron op te heffen. Het ijzer behoudt dan een groot deel 

 van zijn magnetisatie. De magnetisatie blijft n.1. zeer gemakkelijk 

 l)ehouden in die gevallen waarin zij een gesloten kring vormt. 



Wij verbinden nu de koperdraden, die eerst van de uiteinden 

 van den ijzerdraad naar de stroombron liepen, met een galvano- 

 meter, en doen de magnetisatie van den ijzerdraad verdwijnen 

 door dezen aan een schok bloot te stellen. Door den galvano- 

 raeter vloeit dan een inductiestroom. 



Wij zullen ter berekening van dezen stroom onderstellen, dat 

 bij het doen ophouden van den eersten stroom de magnetisatie 

 geheel behouden bleef, en dat zij vervolgens door den schok 

 geheel verdwijnt. Daarbij valt op te merken dat tegelijk met 

 den oorspronkelijken stroom i de magnetische kracht verdwijnt. 



