§ 20.] nv DE BE\VEr,IN(i VAN EEN ENKEL ELEKTRON. 111 



van hoeveelheid van beweging omkeert. In liet gestoorde pro- 

 bleem zal voor deze bewegingen de energie (volgens formule 63 

 en G3a) in tegengestelden zin veranderen. In het algemeen zal 

 dus elke oorspronkelijke term van de spektraalformules twee 

 termen opleveren. Elke spektraallijn kan dus in het algemeen 

 in een quadruplet gesplitst worden. 



Deze splitsing moet het meest algemeene geval zijn. (Om split- 

 sing in meerdere komponenten te krijgen, zouden er verschil- 

 lende quantenbewegingen moeten bestaan, waarvoor «q dezelfde 

 waarde heeft, doch f/^o verschillende waarden i). Voor ;' = 

 geven deze bewegingen aanleiding tot emissie van dezelfde 

 spektraallijn i'q, doch bij aanwezigheid van een magnetisch veld 

 worden ze uiteengehaald.) 



IV. De invloed van de beweging van de kern van het atoom 

 op de splitsing der spektraallijnen heb ik niet nagegaan. 



(Daar E/M voor de kern een geheel andere waarde heeft dan 

 ejm voor het elektron, ondergaat de beweging van de kern een 

 andere beïnvloeding door het magnetisch veld dan die van het 

 elektron). 



Verdere opmerkingen. 



1) Uit het bovenstaande blykt dat de invloed van een mag- 

 netisch veld op de emissie van de spektraallijnen door de for- 

 mules der quantentheorie slechts onvolkomen wordt verklaard. 

 Omtrent het pASCHEN-BACK-ettekt geven de formules niets "). 



[2) Over den invloed van een magnetisch veld op atomen met 

 meerdere elektronen vergelijke men § 28*, 3.] 



3) Vóór Debye en SoMivrEKFELD waren i-eeds door Bohr en 

 door Herzfeld theorieën over het ZEEMAN-effekt ontwikkeld ^). 



') Dit was inderdaad het geval in het boven onder 1 heliandehle probleem. 



ï) Ook van de asymmetrie, welke in sommige gevallen bij het ZuKMAN-effekt 

 schijnt op te treden fverg. een opmerking bij H. M. Konkn, Das Leuchten der 

 Gase und Darapfe, EH,vuNS(:iiw[ii(j 1913, bl. 2H.')) blijkt niets uit de afgeleide 

 formules. 



3) N. Bohr, Phil. Mag. 27, p. 5()(;, 1914. 



K. Herzfeld, Phys. Zeitschr. 15, p. 1!>;J, 1914. 



