214 VERSClllLLKNDK J'KOKLEMEN DiK M KT DK [§ o(3. 



rieke konstanten; de w/.; zijn de eigenfrequenties der klciiu' 

 trillingen vuu het systeem om de beschouwde periodieke 

 solutie 1). 



Bij de berekening is verder een demping der trillingen }»rin- 

 cipieel verwaarloosd, zoodat men geen al)Sorbtie heeft, en de 

 dispersie normaal verloopt. 



In V(!rband niet de theorie van Dep.yk en Som.mekfeld kan 

 het volgende opgemerkt worden: 



*) Opmerkinrieu hij formule (26). 



1) De algemeenc uitdrukkiiif^ voor de koordiiiaten vuur een oplossing in de 

 nabijheid van een periodieke solutie is gegeven in i? 2t;, tbrnuile (lOV Fit deze 

 formule blijkt dat de frequenties der kleine trillingen om de periodieke solutie 

 t.o.v. een koordiuatenstelsel, dat niet met de oorspronkelijke periodieke solutie mee- 

 gaat lin de ijewone gevallen: een koordinatenstelsel dat niet met de onfi;estoorde 

 cirkelbeweging der elektronen meeroteert) in het algemeen van den vorm zijn: 



'k l ■ 



±1.0^ ^Wj. (A) 



waar w de frequentie is van de ongestoorde periodieke solutie, terwijl de groot- 

 heden uj^=t>i. I — 1 de zoogenaamde karakteristieke exponenten zijn. — Men 

 kan de grootheden o>^ . . .o),. . . . opvatten als rle frequenties der kleine trillingen, 

 „beschouwd van uit de periodieke solutie". In de gewoonlijk voorkomende ge- 

 vallen, waar de periodieke solutie een eenparige cirkelbeweging der elektronen 

 is, zijn dit de frequenties, beschouwd van uit een koordinatenstelsel, dat met 

 de elektronen meeroteert; in dit geval heeft in tormule (A) / alleen de waarden 

 O en 1. Zie hierover een opmerking van A. .Sommicui'ki.ü, j.c. p. ö77. (Zie ook 

 boven, bl. 148, B). 



2) In de klassieke dispersietheorie i Lürentz, DüihpK) beschouwt men de elek- 

 tronen als isotroop, quasi-elastisch gebonden; in dit geval komt men tot een 

 dergelijke formule als ('26), echter zijn dan de koeilicienten ('=1. In de theorie 

 van J)i;itvK en SoM.MiiRrKi.ii heeft men daarentegen te doen met trillingen om een 

 stationnairen bewegingstoestand; de elektroifen zijn dan als het ware anisotroop 

 gebonden, wat tengevolge heeft dat de ("s niet meer gelijk aan 1 zijn. 



Men kan dit aldus interpreteeren: In <le theorie van Duiuje staat in de tellers 

 der breuken eenvoudig .V maal het aantal elektronen per molekuul .v; in de 

 theorie van Dkiiyk en SoMMiiru'Hi.i) is het aantal .v vervangen door het „schijn- 

 bare aantal" .v^^^ = C/^^ .y , wat niet noodzakelijk een geheel getal behoeft te zijn. 



J. Kocii had reeds uit zeer nauwkeurige metingen der dispersie in waterstof 

 en lucht de gevolgtrekking gemaakt dat het aantal elektronen per molekuul in 

 de formule van I)hi;i)k niet steeds een geheel getal kan wezen. In de theorie van 

 Dekve en SoMMiiurEi.D vindt dit een ongedwongen verklaring. (P. Dküvi;:, l.c. 

 p. li); A. SoMMiiHi Ki.h, l.c. p. 576 [en Ann. d. Phys. 53, p. 4!I7, 1917J). 



