§ 26.] SYSTEMEN MET MEERDERE ELEKTRONEN. 149 



(2) A, SoMMERFELD, EiiiG allgemeiiie Dispersionsformel .... 

 Eister u. Geitel-Festschrift (Braunschweig 1915), p. 577. Zie be- 

 neden bl. 214, noot 1). 



(3) De theorie van de spektra van roteerende molekiilen (klas- 

 sieke opvatting: formule van Rayleigh-Bjerrum, en daartegen- 

 over de opvatting volgens de quantentheorie, cf. J. M. Burgers, 

 Versl. Akad. Amsterdam XXVI, p. 115, 1917. (Zie boven § 22). 



\_Noot IL 



De hier ontwikkelde opvatting van het ])rul)leeni der stabili- 

 teit zou ik gaarne nog eens aldus willen samenvatten : 



In do klassieke meehanika beseliouwt men het gedrag van een 

 beweging tegenover willekeurig kleine storingen. In de ([uanten- 

 theorie zijn echter uillckcurUi hleine veranderingen van een be- 

 wegingstoestand uitgesloten (bdialvc dan die tegenover welke 

 het systeem indiftereiit is, vergelijk Wovcii ld. loi'j, zoodat de oude 

 manier oin liet pi'obleem te onderzoeken hier vei'valt. Oneindig 

 kleine storingen kuinicn (his de Ix'weging niet wijzigen. Waar- 

 door dit wordt teweeggebi-acht is nog onbekend, voorloopig zal 

 men dit als een liypothese moeten aannemen. 



De stabiliteitskwestie gaat nu in een geheel ander probleem 

 over: in de vraag naar de kans op het voorkomen van bepaalde 

 storingen van emdige grootte, dus in een probleem van waar- 

 schijnlijkheid 1). 



Om deze storingen te leeren keinien, en speciaal om de ver- 

 anderingen in de energie te berekenen, welke gepaard gaan met 

 het overspj'ingen van de eene beweging in een andere, moet men 

 alle quantenbewegingen in de nabijheid van de beschouwde op- 

 sporen. Deze bewegingen zijn dan te splitsen in twee groepen, 

 al naar dat ze stabiel of instaljiel zijn in den zin van de l'' de- 

 finitie van bl. 135. 



In het algemeen zal men echter mogen aannemen, dat hoe 

 grooter de quantengetallen zijn, hoe kleiner de relatieve sprongs- 

 gewijze veranderingen in de energie moeten wezen, opdat de 



') Vermoedelijk zal onder deze storingen een belangrijke plaats innemen de 

 inwerking van een stralingsveld. Omtrent de hypothesen welke men kan maken 

 over de waarschijnlijkheid van het overspringen uit de eene beweging in een 

 andere vergelijke men de in ij 33 besproken theorie van Einstkin. 



