VAN VENNEN, VENEN EN ZEEDÜINEN. 279 



den Riss-ijstijd volgend interglaciaal tijdvak te beschouwen is. 

 Deze beschouwingswijze als juist aannemend, zou daarboven dan 

 het jonger zanddiluvium, dat in den Würm-ijstijd gevormd werd, 

 gelegen zijn. De met betrekking tot de oudere afdeeling van het 

 zanddiluvium dan zeer geringe dikte van het jonger zanddilu- 

 vium is in goede overeenstemming met de omstandigheid, dat 

 tot het ouder zanddiluvium Rijn en Maas gezamenlijk, tot het 

 jonger alleen de Maas heeft bijgedragen. 



Tot eenig begrip van het ontstaan der vennen kunnen wij, 

 behalve door het onderzoek van de geologische samenstelling 

 van den bodem in het vennengebied, slechts geraken door tevens 

 hunne topographie na te gaan. 



Blijkbaar behooren de meertjes, of vennen in engeren zin, 

 met de moerassige of met veen opgevulde en met de droge, op 

 gelijke wijze als de omgeving, — bijvoorbeeld met heideplan- 

 ten — begroeide verdiepingen van de bodemoppervlakte in dat 

 gebied genetisch te zamen. Het zijn alle min of meer ronde of 

 langwerpige, in eene bepaalde streek naar ligging en vorm 

 karakteristiek gerichte en ook wel herhaaldelijk in gelijke rich- 

 ting gelobde kommen. Inderdaad bestaat er tusschen die drie 

 soorten van kommen menigvuldige overgang en samenhang. 

 Al deze bodemverdiepingen plegen in groepen voor te komen 

 en in een en dezelfde groep ziet men de verschillende soorten 

 van kommen met elkander afwisselen. Eenvoudig ten gevolge 

 van de zeer verschillende en wisselende diepteligging van hare 

 bodems, van de grooter of geringer vruchtbaarheid van den 

 grond, van de verschillende opneming van lucht door het water, 

 bij meer of minder blootstelling aan den wind en al of niet 

 aanwezige strooming. Inderdaad hangt het van deze natuurlijke 

 omstandigheden af of de vennen „blauw als zomerlucht" of wel 

 moerassig begroeid en zelfs met veen opgevuld zijn. 



Bijzonder opvallend is nu de groepeering van vele vennen in 

 richtingen, evenwijdig met die van rivieren en beken, richtingen 

 die zich ook in hunne vormen openbaren. 



Men kan dit het best nagaan door de waterstaatskaart van 

 het vennengebied voor zich uit te leggen. 



Dan ziet men bedoelde groepeering en richting op de grootste 

 schaal tot openbaring komen in de vennenreeks, waarin op een 

 flauw gewelfden rug de venen van de Peel ontwikkeld werden. 



