280 OVER HET ONTSTAAN EN DE GEOLOGISCHE GESCHIEDENIS 



Hoewel op aanzienlijken afstand van, en hoog boven het dal 

 van de Maas gelegen, volgt zij, van de Belgische grens bij Weert 

 tot bezuiden Grave, de groote Noordlimburgsche bocht dier 

 rivier. Een veel kleinere vennenreeks met venen ligt ook aan de 

 Oostzijde van de Maas, evenwijdig met den loop dier rivier 

 tusschen Venlo en Aflferden en, veel zuidelijker, een andere ten 

 Oosten van Susteren en Echt. 



Duidelijke scharing is ook te herkennen in de meest zuid- 

 oostelijke kleine vennenreeksen, aan de linkerzijde van de Maas, 

 ten Westen en Noordwesten van Roermond, parallel met de 

 algemeene noordoostelijke stroomrichting van de Neerbeek en 

 de Maas aldaar. 



Een in het oog springende vennenrichting is verder die op 

 de eveneens flauw gewelfde strook tusschen de Astensche Aa 

 en het Dommelbekken. 



Schijnbaar minder regelmatig liggen vele vennen tusschen de 

 beken van het bovenstroomgebied van de Dommel en de Beerze, 

 maar ook hier openbaart zich toch plaatselijk scharing, parallel 

 met beken. Aldus vooral bezuiden A^alkenswaard, langs den Avortel 

 van de eigenlijke Dommel. 



De vennen van Oisterwijk openbaren zeer duidelijk een alge- 

 meene ricliting van het Zuidwesten naar het Noordoosten, gelijk 

 de stroomrichting van de Run, den Voorsten Stroom of Lei en 

 het deel van den Achtersten Stroom of Reusel, naast hetwelk 

 de meeste gelegen zijn. Ook in de lobben van het Choorven en 

 het Kolkven komt die richting te voorschijn. 



Ontwijfelbaar is de oorzaak van die in het oog loopende even- 

 wijdigheid te zoeken in gelijksoortigheid van de omstandigheid, 

 waaronder èn al deze venkommen èn beken en rivieren ontstaan 

 zijn. Maar de ligging der eersten ten opzichte van de laatsten, 

 op grooten afstand, in hooger terreinen, en met hunne bodems — 

 zooals ik in eenige gevallen dooi- waterpassing en peiling heb 

 kunnen vaststellen — wel dieper reikend dan de bedden dier 

 stroomende wateren, ofschoon deze toch nog steeds uitschuur- 

 den, is wel alleen te verklaren door aan te nemen, dat eerst de 

 venkommen en daarna de beken ontstaan zijn. 



Zeker zijn niet alle venkommen genetisch gelijkwaardig. Eenige 

 liggen in het verlengde van beken of ten minste in de dalen. 

 Voor deze kan wel aan gemeenschappelijk en gelijktijdig ontstaan 



