§ oH.J THEORIE VAN liOhlK IS VKKBAND STAAN. 219 



Bij (leze berekeningen diene men wel in liet oog te houden, 

 dat ondersteld is dat geen resonantie optreedt tussclien liet systeem 

 (I) en het systeem (II), resp. het systeem van uitwendige krachten. 

 Het is mogelijk dat indien dit laatste wel het geval is, men 

 volgens andere methoden te werk moet gaan ; in ieder geval zijn 

 dan de lienaderingen waarvan hoven gebruik is gemaakt niet 

 meer geldig. 



Op de dispersietheorie van Debye en Sommerfeld heeft dit 

 echter geen direkten invloed, daar deze slechts opgesteld is voor 

 een gebied dat ver van de resonantie-frequenties aHigt. (Zie in 

 verband hiermee Ijeneden, 3) en 4)).] 



2) Moeilijkheden leveren verder op : 



a) de onzekerheid omtrent de aard van het licht zelve : 



b) het probleem : mag men uit de gemiddelde waarde van het 

 elektrisch moment der molekulen op de klassieke wijze de pola- 

 risatie en de dielektriciteitskonstante berekenen? Volgens de 

 theorie van Bohr mag het stralingsveld van een systeem niet 

 volgens de formules der elektrodynamika berekend worden, en 

 als ik me niet vergis, heeft men hier toch met een eenigermate 

 verwant probleem te doen. Men heeft wel het vermoeden geuit, 

 dat de hypothese van Bohr omtrent de afwezigheid van uitstra- 

 ling van energie slechts zou gelden voor de bewegingen die aan 

 de (juantenvoorwaarden voldoen (dus voor de ongestoorde l)ewe- 



berekening verloopt dus minder eenvoudig dan boven is aangegeven; de prin- 

 cipes blijven echter geheel dezelfde. 



Ook wanneer men bij dergelijke berekeningen termen van de tweede orde, enz., 

 in aanmerking wil nemen, worden de formules ingewikkelder, vooral wanneer de 

 .,uitwendige krachten" (resp. de koppeling met het systeem (Il)j de perioden der 

 bewegingen van het systeem (I) beïnvloeden. 



Algemeen kan men echter tot het resultaat komen : eefi mechanisch systeem^ 

 waarvan de bewegingen door (juantenvoorwaarden zijn gebonden^ kan meetrillen mei 

 uitwendige krachten; de juiste vorm der bewegingen en der quantenvoorwaarden. zal 

 men in elk speciaal geoal moeten nagaan door een hulpsj/deem in te voeren dat met 

 het eerste gekoppeld irordt^ en dan een grensproces toe te passen. 



(In § 4 van het artikel in de Versl. Akad. Amst. is hier eenigszins luchtig 

 overheen gegaan, doordat aangenomen is dat men alle voorkomende grootheden 

 naar opklimmende machten van /< kan ontwikkelen. Indien evenwel n of ^k^, enz., 

 voorkomt in de periode van een goniometrische funktie zou dit moeilijkheden 

 kunnen opleveren. Het begrip superpositie is daar misschien in te ruimen zin 

 gebezigd.) 



