DE ELECTRONENTHEORIE. 



De inrichting der proeven van Zeeman wordt schematisch 

 aangegeven door Fig. 1. Het licht valt, komende van L, op een 

 aan de eene zijde half verzilverd plaatje a. Daar wordt de licht- 



'/: :-- -: - -^C 



'\ 





Ji. 



Fiff. 1. 



'o 



bundel gesplitst in een teruggekaatsten en een doorgelaten bun- 

 del. De eerste wordt door den spiegel b geworpen in de richting 

 van de as van de buis P Q (waarvan in de teekening in het 

 midden een deel als weggebroken is voorgesteld), wordt dan' door 

 het glasprisma M in f en g totaal gereflecteerd, doorloopt de 

 buis R S, wordt in c en a gereflecteerd in de richting Ji. De 

 door a doorgelaten bundel doorloopt den omgekeerden weg 

 acgfbah, en komt langs a Ji met den eersten bundel tot inter- 

 ferentie. In den in de richting h opgestelden kijker ziet men 

 een stel interferentiestrepen. Wordt het water in de buizen P Q 

 en RS in de richting der pijlen in beweging gebracht, dan 

 doorloopt de eene bundel in beide buizen het water in de rich- 

 ting van de snelheid ervan, de andere in tegengestelde richting. 

 Ten gevolge van de omstandigheid, dat daardoor de voortplan- 

 tingssnelheid van den eenen lichtbundel wordt vergroot, die van 

 den anderen verkleind, ontstaat een phaseverschil, m. a. w. de 

 interferentiestrepen verplaatsen zich. Door de snelheid van het 

 water in l)eide buizen om te keeren verkrijgt men eene ver- 

 plaatsing der interferentiestrepen in tegengestelde richting. 



Plet mooie in deze methode is, dat de beide bundels geheel 

 dezelfde deelen van den toestel doorloopen, zoodat b.v. plaatse- 

 lijke temperatuurveranderingen beide bundels gelijkelijk beïn- 

 vloeden en derlialve de interferentieHguur niet storen. 



In de volgende tabel zijn de door Zeeman verkregen uitkom- 

 sten samengevat. 



