28 DE ELECTRONENTIIEORIE. 



§ 13. Wij beschouwen nu een cirkelvormige draadwinding, 

 die plotseling in draaiende beweging wordt gezet om een as 

 loodrecht op haar vlak en gaande door het middelpunt. De vrije 

 negatieve electronen zullen dan tijdelijk wat bij den draad 

 achterblijven. Wordt de draad winding daarna weer stilgezet, 

 dan zullen de electronen even doorschieten. 



Dit constitueert een kortstondigen electrischen stroom. Immers, 

 elke relatieve beweging van de electronen ten opzichte van het 

 metaal hebben wij als een electrischen stroom op te vatten. 



Wij kunnen de uitkomst verkregen in (25) op dit geval toe- 

 passen. Zij het aantal bewegelijke electronen in de lengte-eenheid 

 van den draad ii. In (25) moet dan m door nm vervangen 

 worden (m = massa van één electron). De gezamenlijke lading 



dier electronen in een deel vaji de lengte u is dan de hoe- 



« 



veelheid electriciteit, die bij het plotseling tot rust brengen van 



den draad door een doorsnede vloeit, d. w. z. de sterkte i van 



den kortstondigen electrischen stroom. Deze wordt dus: 



nm n^em «^^^^ 



izzzne . u = u (2d) 



« « 



De weerstand van den kring, in den gewonen zin van het 

 woord, is i) 



2 TT a « ,n7x 



als a de straal van den kring is. Uit (27) on (26) volgt: 2) 



') Men vindt deze lictnkkiiig- als volgt: Voor de vrije electronen in de lengte- 

 eenheid van den draad geldt: 



E il e =■ n «', 



als E de electrisclie kracht (= het potentiaalverval) voorstelt. Deze electrische 

 kracht zou aanleiding geven tot een constanten electrischen stroom /, waarvan 

 de grootte bepaald wordt door: 



l = W H <i := /'/ . . 



Hieruit volgt voor den weerstand per lengte-eenheid ,'., , en dus voor den ge- 



heelen draad de uitdrukking (27). 



*) Ter vereenvoudiging is in den tekst uict ges])roken van de zelfinductie. 

 Zooals men weet is de kracht die tengevolge daarvan op de electriciteitseenheid 



