DE ELECTRONENTHEORIE. 



13 



deringen in het algemeen iets te groot. Men kan zeggen, dat 

 zij ongeveer even goed voldoet als de empirische betrekking (2). 



Ook de meesleepingscoëfficiënt is behoorlijk uit deze grond- 

 vergelijkingen afgeleid kunnen worden. Dit is daaraan te danken, 

 dat de grond vergelijkingen in overeenstemming zijn met het 

 relativiteitsprincipe. De meesleepingscoëfficiënt is dan ook uit het 

 relativiteitsprincipe veel sneller af te leiden dan uit de grond- 

 vergelij kingen ; hij zou in elke theorie worden gevonden, waarvan 

 de grondslagen met dat principe in overeenstemming zijn. 



§ 6. Wij zullen nu in het oog vatten de vrije ionen en elec- 

 tronen. Deze treden o. a. op: als positieve ionen in kanaalstralen 

 en in «-stralen (heliumatomen, die met groote snelheden door 

 verschillende radio-actieve stoffen vrorden uitgezonden), als nega- 

 tieve electronen in de kathodestralen en in de [^-stralen. 



Daarvan zullen wij in deze § behandelen de wijze, waarop het 



en de verhouding 



gelukt is hunne snelheid 



ding en massa te bepalen. 



Wanneer een ion of electron zich in een 

 electrisch veld beweegt, beschrijft het in het 

 algemeen eene gekromde baan. Is het elec- 

 trisch veld homogeen, d. w. z. £■= constant 

 en overal gelijk gericht, dan is die baan een 

 parabool (Fig. 4). In een punt, waar de be- 

 wegingsrichting loodrecht is op de electrische 

 kracht, wordt de kromtsstraal r van de baan 

 bepaald door 



e 

 lil 



tusschen la- 



mv- 



= eE 



(12) 



Beweegt^ een ion of electron zich in een magnetisch veld, dat 

 op zeker oogenblik loodrecht op de bewegings- 

 richting gericht is, dan beschrijft het een ge- 

 kromde baan in een vlak loodrecht ap het 

 magnetische veld. Is dit homogeen, dan is de 

 baan een cirkel (Fig. 5). 



De kracht, die op het zich bewegende deeltje 

 werkt, wordt bepaald door het tweede deel 

 van (9). Daaruit volgt, dat de kromtestraal 



Fig. 5. 



