§ 37.] THEORIE VAN BÜHIC IN VEKKAND STAAN. 229 



loopeii in tien tijd waarin twee molekiüen elkaar voorbij vliegen 

 de elektronen zoovele malen rond, dat men wel mag aanne- 

 men dat de rotatie-snelheid der elektronen gemiddeld niet wordt 

 beïnvloed i). 



Indien dit juist is zouden dus Ho, He, enz., paramagnetisch 

 moeten zijn, in tegenspraak met hetgeen wordt waargenomen. 



Er doen zich derhalve de volgende problemen voor: 



1) waardoor zijn H^ , He, enz. niet paramagnetisch? 



2) hoe komt het dat bij die elementen welke wel paramag- 

 netisch zijn, de eenheid van het magnetisch moment van het 

 atoom — het magneton — vijf maal zoo klein is als het magne- 

 tisch moment van een elektron dat met een moment van hoe- 

 veelheid van beweging van 1 quantum — A/2 n — rondlooj^t? 

 Bestaat er werkelijk verband tnsschen het magneton en dit mag- 

 netisch moment, of is dit slechts een toevallige uitkomst? 



Sommige onderzoekers hebben de hypothese uitgesproken dat de 

 kern van het atoom een magnetisch moment bezit, en dat dit de 

 magnetische werking der elektronen geheel of gedeeltelijk opheft 2). 



In ieder geval blijkt dat het probleem van het magnetisch ge- 

 drag der atoommodellen nog verre van opgelost is •^). 



heeft op een afstand van 2 A. E. een magfietisch veld van de urde van grootte: 



,«* . 10* Grauss. De hierdoor teweeggebrachte precessiesnelheid is van de orde 



van grootte: lO"" izie noot II hij deze paragraaf). Neemt men nu in aau- 



o 

 merking dat Helium-atomen de afstand 2 A. E. gemiddeld in ca. 2.1Ü ' ^ sek. 



afleggen, dan blijkt dat de totale draaiing van het baan vlak van de orde 0,1 a 1 



graad is). 



') Bij waterstof-mol ekulen is het aantal malen dat de elektronen rbndloopen 

 gedurende den tijd waarin twee molekulen elkaar voorbij vliegen naar een riiwi' 

 schatting van de orde van grootte: 100 a 1000. 



De rotatie-snelheid der elektronen is bovendien door quantenvoorwaarden 

 gebonden; men zal dus moeten aannemen dat zoodra de molekulen elkaar ge- 

 passeerd zijn deze snelheid precies dezelfde waarde heeft als te voren. (Vermoe- 

 delijk mag men aannemen dat een overspringen van uit de; cene quantenbeweging 

 in een andere bij een „botsing" van twee molekulen praktisch niet voorkomt). 



"-) Zie: H. (t. Stani.i.y Ai.lkn, Proc. lioy. -Soc. A 90, i.c. p. 17/18; 



1'hil. Mag. 29, p. 40, 140, 1915. 

 Til. V. Wkhkiih., Ann. d. Pliys. 52, p. 28.j, 1917. 



=') E. Ri'THEHKORr) (Proc. Roy. Soc. A 90, I.c. p. 19) maakt de opmerking 

 dat het sterke magnetisch gedrag van Ff en A/ vermoedelijk samenhangt met 

 de rangschikking der elektronen aan het oppervUd- van liet atoom, daar het in 

 hooge mate afhankelijk is van de pliysische en chemische toestand der atomen 

 (allotropie, verbinding met andere elementen, enz.i. 



