230 VEKSClllLLKNDE l'KOBLKMEN DIE MET DE [§ 37. 



Diamag iietisme van Waterstof, IIcUuvi en Lithium. 



Men kan onderstellen dat door nog onl)ekende oorzaken de 

 paramagneti.se] ie werkingen niet tot uiting komen, doeli dat 

 wèlalle atomen waarin elektronen rondloopen een diamagneiisch 

 efFekt vertoonen, volgens de theorie van Langevin (1904). De 

 grootte van de diamagnetische susceptibiliteit is evenredig met 

 het totale oppervlak *S*/ der elcktronenbancn in het atoom, en 

 is gegeven door de formule: 



Ï,._-A,,,. ^^-^-^- (00) 



Voor de aHeiding dezer formule zie men noot 11 bij deze pa- 

 ragraaf. 



Neemt men voor e en ejm de 0}) ]A. "So gegeven waarden, 

 dan is: 



_ ■/ ^ — t),8.10'' . .S', (33a) 



Nu is gevonden : 



voor Waterstof (77.): — z^ = 2,7.10-6 a 2,9.10" « i) 

 „ Helium {He): 39,2.10-« ^) 



„ Lithium \U): 4,2.10-6 3) 



Hieruit volgt voor het totale oppervlak der elektronenbanen: 



Waterstof: ^'< = ca. 4,1 A. E.- 

 Helium : 58 A. E.2 



Lithium : 6,2 A. E.- 



[Jit het model van Deüve berekent men vooi- het waterstof- 

 molekuul : 



St — ca. 1,6 A. E.- 



Dit stemt (his niet overeen. Ook de voor Helium gevonden 



1) II. KA.MKRi,TN(;n Onnes & A. Pküuikr, Coimii. Leiden, N°. 122a, p. 10, 

 lüll ; P. Pascal, Comptes Rendus 158, p. 1895, 11)14. — Over liet liier besproken 

 probleem is ook iets opgemerkt door Jcn Isiiiwaua, Proc. ïókyö Math.-Phys. 

 Soc. (2j 8, p. 181, r.ll.5. 



2) Paui. TaNzi.ER, Ann. d. Phys. 24, j). !»;H, lüll. 

 ') Pascal, l.c. 



Opmerfiinr/. Volgens Pascal is de diamagnetische susceptibiliteit der elementen 

 in hun verbindingen een periodieke funktie van het atoomgewicht (of atoom- 

 nummer); ze wordt dus vermoedelijk bepaald door de buitenste elektronen van 

 het atoom (evenals de eliciiiische eigenscliappen, e.d.). 



