§ 38.] VAN EEN MECIIANISCn SYSTEEM. 241 



in strengen zin niet voorJcomen. De beweging van een elektron 

 om een atoomkern zal 1).v. steeds gestoord worden door de elek- 

 trische en magnetische krachten der naburige atomen, welke 

 een anisotropie van het veld veroorzaken, enz. 



Alle systemen zijn dan steeds volledig geqiiantiseerd ; wat ons 

 als ontaard systeem voorkomt is een soort overgangsgebied, waar 

 een bepaald type van quantenvoorwaarden in een ander overgaat. 



Het schijnt dat men op deze wijze de moeilijkheden geheel 

 kan ontgaan. Een voorbeeld van een dergelijk overgangsproces 

 zal benoden (§ 40) vermeld worden ij. 



Afgezien van het bovenstaande blijft de kwestie der rationale 

 betrekkingen tusschen de middelbare bewegingen bij de theorie 

 der adiabatische in varianten nog een andere moeilijkheid op- 

 leveren; men zie hiervoor bl. 244, opmerking 1). 



[') Neemt men deze onderstelling van Epstein aan, dan zal in het algemeen 

 een door een beperkt aantal quantengetallen gekarakteriseerde bewegingstoestand 

 van een systeem dat ons als ontaard voorkomt, inderdaad zijn een bepaalde groep 

 van bewegingstoestanden van een volledig ge([uantiseerd systeem. De vorm van 

 de quantenformules die men moet toevoegen aan het beperkte stel van ƒ — X 

 voorwaarden dat voor het „ontaarde" systeem is opgesteld, hangt, zooals in 

 § 13 besproken is, af van de aard der storingen welke maken dat het systeem 

 inderdaad niet ontaard • is. Heeft men een bepaalde storing en gaat men langs 

 adiabatischen weg naar een andere over, zonder dat een oogenblik exakte ont- 

 aarding optreedt, dan gaan deze „aaiivullings"-quantenvoorwaarden van het eeue 

 type over in het andere; het beperkte stel dat men aan het ontaarde systeem 

 had toegekend blijft daarbij in eerste benadering onveranderd. (N.B. Het ver- 

 anderen van den vorm der quantenvoorwaarden is niet in strijd met de adiabaten- 

 hypothese; deze eischt dat de quanteufjetuUeu onveranderd blijven). 

 « De energie van het systeem is daarbij gegeven door een formule van de 

 gedaante : 



a = Ko (P., P2, ■ • • P/ - a) + K, (P,, P^, . . . P/ _ A, P/- A + 1, • . • 



P/;^, i'i, •••) 



waarin h^,lj^_^... de parameters voorstellen die de storingen bepalen; deze 

 komen niet voor in de hoofdterm K,,. De funktie K, is zeer klein ten opzichte 

 van Kq, daar aangenomen is dat de storingen zeer gering zijn. 



In de meeste gevallen zal men de bewegingen slechts behoeven te kennen 

 voor zoover ze bepaald zijn door P, ...P/_;_ (b.v. wanneer men de energie 



moet berekenen); bewegingen waarvoor P/ _ ;. ^ 1 . . . P/ verschillend zijn onder- 

 scheiden zich dan niet. 



Men vergelijke in verband hiermee ook de opmerkingen over de gewichts- 

 funktie voor ontaarde systemen, bl. 2.")G, vgl.] 



16 



