§ 10. VOORBEELD VAN EEN ADIABATISCH PROCES, 

 DAT OM EEN ONTAARDINGSGEVAL HEENGAAT, i) 



In het volgende zal worden afgezien van de in § 39 genoemde 

 moeilijkheden; aangenomen wordt dat de adiabaten-hypothese 

 juist is. 



Beschouwd wordt de beweging van een elektron in een ge- 

 geven elektromagnetisch veld; ter vereenvoudiging wordt het 

 probleem tot twee afmetingen beperkt. 



Men kan uitgaan van een anisotrooj), quasi-elastisch krachtveld, 

 en dit door een adiabatische transformatie omzetten in een 

 isotroop, niet quasi-elastisch (m.a.w. in een willekeurig centraal) 

 krachtveld -). In het eerste geval moeten de beide hoofdtril- 

 lingen gequantiseerd worden ; in het tweede het moment van 

 hoeveelheid van beweging, en de faze-integraal : 



1^ 



Pr d r. 



Voert men nu den overgang aldus uit: men laat eerst het 

 krachtveld : 



in een isotroop overgaan, door de beide elasticiteitskonstanten 

 y. en l aan elkaar gelijk te maken, en men maakt daarna het veld 

 niet quasi-elastisch door termen van den vorm: Aif'- aan de 

 potentieele energie toe te voegen, dan gaan deze quantenvoor- 

 waarden niet in elkaar over zooals door Ehrenfest is aan- 

 getoond. 



•) Dit voorbeeld is gekozen naar aanleiding van een 02)inerking van P. Eiikkn- 

 i'-EST, Versl. Akad. Amsterdam XXV, p. 426 of 427, 1916; Ann. d. Phys. 51, 

 p. 343, 1916. 



*) Deze overgang geeft een verband tussclien de oorspronkelijke ([uanten- 

 onderstellingen van Planck, en die van So.m.mkri ei.h. 

 Cf. P. Ehuenkest, 1.0. 



