DE ELECTKONENTIIEORIE. 25 



Hiermede is, onafhankelijk van de kennis van N, bewezen, 

 dat men altijd met dezelfde elementaire lading te doen heeft. 



Ofschoon dit alles zeer overtuigend is, heeft het toch zeer 

 ernstige bestrijding gevonden, vooral van de zijde van Ehrex- 

 HAFT 1). Deze natuurkundige bestrijdt de atomistische structuur 

 der electriciteit, beweert in ieder geval dat hij ladingen of ladings- 

 veranderingen heeft geconstateerd, die kleiner zijn dan de boven 

 genoemde elementaire lading, en die hij daarom subelectronen 

 noemt. 



Spreker gelooft intusschen dat er wel niet aan te twijfelen 



valt of MiLLiKAX en Fletcher hebben gelijk. Den volgenden 



keer zal nog op een geheel andere wijze blijken, dat wij met 



het aannemen eener elementaire lading op den goeden weg zijn. 



§ 11. Wij zullen nu met elkander vergelijken de waarde van 

 g 



— voor een electron (zie S 6) en die voor een waterstofion. 

 m 



De lading van 1,045 X 10 "^ gram waterstof in een electrolyt is 



(§ 7) 0,1 electromagnetische eenheid. Dus voor een waterstofion : 



_L = Q'^ - 9570 



m 1,045X10-5 — ^'-''"- 



De waarde van — voor negatieve electronen 1,77 X 10^ (zie 



m 



§ 6) is 1850 maal zoo groot. Daar nu volgens de voorgaande 



§§ e in beide gevallen hetzelfde is, moet het verschil in de waarden 



g 

 van — aan m toegeschreven worden, d. w. z. de massa van een 



negatief electron moet 1850 maal zoo klein zijn als die van een 

 waterstofatoom. 



Aan de negatieve electronen zit eigenlijk geen materie meer 

 vast. Wel bezitten zij nog eene massa, .die namelijk aan het 

 electromagnetische veld, dat zij met zich dragen, te danken is. 



Positieve ladingen worden steeds gevonden gedragen door 

 atomen of atoomgroepen. 



Dit laatste kan ook met negatieve ladingen het geval zijn. 

 Wanneer zich nl. /j-stralen of kathodestralen in lucht voort- 



') Zie b.v. diens jongste samenvatting: F. Ekrenhakt. Üher die Teilbarkeit 

 der Elektrizitat. Ann. d. Phys. 56 (1918), p. 1. 



