H. A. LORENTZ. 



DE ELEOTRONENTHEORIE. 



Voordrachten gehouden in October 1918, 

 bewerkt door W. H. KEESOM. 



§. 1. Het overzicht, dat wij ons voorstellen in deze drie voor- 

 drachten over de electronentheorie te geven, zal noodzakelijker- 

 wijze kort moeten zijn. Daarbij zal blijken dat in die theorie, zelfs 

 in de grondslagen ervan, groote moeilijkheden niet ontbreken. 

 Intusschen zullen wij deze moeilijkheden in deze eerste voordracht 

 niet op den voorgrond stellen en ons dezen keer liever alleen 

 wenden tot de mooie zijde der theorie. 



Daarbij rijst dan allereerst de vraag: hoe zijn wij tot de elec- 

 tronentheorie gekomen? Het antwoord daarop luidt: op eene 

 zeer natuurlijke wijze. De diepere studie der lichtverschijnselen 

 moest wel noodzakelijk daartoe leiden. 



Reeds lang had men zich voorgesteld, dat de lichtgolven 

 worden uitgezonden door kleine deeltjes in de lichtbron, die 

 tengevolge van hunne beweging trillingen aan den aether mede- 

 • deelen. Toen nu de electromagnetische lichttheorie van Maxwell, 

 volgens w^elke de lichttrillingen electriciteitsbewegingen zijn, boven 

 allen twijfel verheven was, lag het voor de hand aan te nemen, 

 dat in een lichtbron of in een lichaam waarvan warmtestralen 

 uitgaan, heen- en weergaande bewegingen der electriciteit jDlaats 

 hebben, m. a. w. dat de zooeven genoemde kleine deeltjes elec- 

 trische ladingen bezitten. 



Dit denkbeeld was in overeenstemming met hetgeen men uit 



1 



