300 DE OUDE ATHENERS EN WIJ. 



doen om die goederen voor vernieling te bewaren? Onder de 

 leiding van Themistokles werd in den eersten zin beslist. Het 

 platteland bleef tegen Xerxes' scharen onverdedigd ; landhui- 

 zen, akkers, ook de zoo kostbare olijven-plantaadjes, die minstens 

 40 jaren noodig hadden, om weer hersteld te worden in hun 

 vorigen staat, de Pers maakte alles tot eene wildernis. De vloot 

 echter, op wier uitrusting en bemanning Athenae hare volle 

 kracht had saamgetrokken, veegde niet slechts de zee van Perzen 

 schoon, maar werd eerlang ook het middel om Attika's koop- 

 vaarders te bevrijden van hunne geduchtste mededingers in den 

 Saronischen zeeboezem: de Aegineten. 



Het was voor het jonkerdom een onherstelbare slag. Hoezeer 

 het platbranden harer grondbezittingen ettelijke der „goede fa- 

 „miliën'" had verarmd, laat daarvan éen als voorbeeld dienen. 

 Neemt Aristeides. Hij was vóór den oorlog een rijk man geweest, 

 bezitter van heel wat land onder Phaléron. Zelfs had hem zijn 

 vermogen in staat gesteld om kostbare tooneelvoorstellingen te 

 betalen uit zijne beurs. Na 480 evenwel was het met die heer- 

 lijkheid gedaan. En daar hij nog niet er aan denken kon, zijn 

 fortuin te herstellen met oorlogswinsten, als eerlang in de dagen 

 van Kimon in zwang kwamen, stierf hij, 13 jaar later, in armoede. 

 Hij moest begraven worden op staatskosten. Zijne dochters kre- 

 gen, bij haar huwelijk, een bruidschat uit de openbare kas, 

 Lysimachos, zijn zoon, werd van staatswege geholpen aan een 

 hoefje van 10 hectaren. Toch kwam het geslacht er niet meer 

 boven op. Omstreeks 310 ontmoette Demetrios van Phaléron 

 een afstammeling van Aristeides „den rechtvaardige". De stum- 

 per verdiende den kost, als droomuitlegger! 



Evenals de groote grondeigenaars, beleefden ook de „karre- 

 „boertjes" terstond na den inval der Perzen een zwaren tijd. De 

 verre krijgstochten, zoo spoedig volgende op het verlies ook van 

 hun have en goed, lieten hen niet op adem komen. Terwijl het 

 schamele deel, dat den zwaar gewapenden soldaat werd toegewe- 

 zen uit den buit, wel allerminst hem zijne verliezen en zijne offers 

 vergoedde. Hooge uitzondering, o zeker, was het jaar, waarin 

 men op de gedenkzuilen der „Pottebakkerswijk" niet minder 

 dan 177 namen had te schrijven van gevallenen uit eene enkele 

 der 10 „phylen" (kantons) waarin Attika was ingedeeld. Doch 

 ook de gemiddelde verliescijfers dier klasse waren zeer gevoelig. 



