DE OUDE ATHENEKS EN WIJ. 301 



Zoo niettemin de middelgroep zich wist staande te houden, 

 het was dank zij haar vermogen om zich te schikken in den 

 nieuwen toestand. Toen de aanwas van de kapitaalsmacht der 

 stedelingen op allengs grooter schaal den invoer vergunde van 

 koren uit den vreemde, liet de „karreboer" den, onprofijtelijk 

 geworden, graanteelt varen, om zich bij voorkeur toe te leggen 

 op den kweek van de beroemde Attische vijgen en bovenal op 

 honingwinst. Was het wegens de aanhoudende zorg, welke die 

 fijnere bedrijven van hem vergden? Hoe het zij, het gros van 

 hen, die de trouw bewaarden aan het landleven, sloot meer en 

 meer zichzelf van deelneming aan wat er in de stad gebeurde 

 uit. Voortaan kwamen de meesten nog slechts voor de Dionysische 

 feesten naar Athenae, om te genieten van hoe hunne lievelings- 

 dichters de staatsknutselaars aan de kaak stelden, wien, onder- 

 tusschen, hunne lakschheid maar altijd door het heft in handen liet. 



Eene minderheid der karreboeren zocht tegen hare verliezen 

 op den graanbouw eene toevlucht in stedelijke winkelnering of 

 ambachtsoefening. Dus, bijvoorbeeld, het echtpaar, dat Sokrates 

 het leven schonk. De man, Sophroniskos, won den kost met 

 beeldjes snijden voor den huislijken eeredienst zijner klanten. 

 En als de verdiensten wat traag vloeiden, ging moeder de vrouw 

 uit bakeren. Talrijk echter waren zulke voormalige boertjes 

 onder de stedelingen nooit. Want het teveel dier middelklasse 

 op het land werd regelmatig gespuid, als kolonisten, naar ver- 

 beurd verklaarde grondstukken in veroverd gebied. 



Waren dus de stadsfamiliën van karreboersche afkomst nooit 

 zeer vele, des te sterker was de vloedgolf der armsten, der 

 keuterboertjes uit het heuvel- en bergland, der visschers uit de 

 kuststreek, die eerlang Athenae overstroomde. Toen, na Plataeae, 

 Kimon jaarlijks zee koos met een honderdtal „driedekkers", 

 waren daarvoor duizenden roeiers noodig. De strandkantons 

 alleen konden zooveel niet leveren. Nog lezen wij op de steenen, 

 die in den Peiraieus eiken aangeraonsterden matroos zijne plaats 

 aanwezen op de roeibanken, ettelijke namen uit buurtschappen 

 van het binnenland. De meesten nu dier zeelieden bleven tusschen 

 twee krijgstochten in telkens te Athenae hangen. Eerst in de 

 bovenstad, zoolang daar de winnende hand der opkomelingen 

 mild genoeg bleef om den slenteraars den mond open te houden. 

 Kimon vooral was, tot aan zijne uitwijzing door het scherven- 



