DE ELECTRONENTHEORIE. 45 



Wordt deze uitdrukking voor r in die vuor e gesubstitueerd, 

 dan vindt men voor de energie 



1 2n^N-^me4^ 

 ^ = -^^ir^ (^9) 



Wij denken nu dat er in het atoom als het ware eene cata- 

 strofe phxats grijpt, waarbij liet electron van eene bewegings- 

 wijze, gekenmerkt door het getal p overgaat tot eene andere, 

 gekenmerkt door p'. Dan is volgens (44) de frequentie van het 

 uitgestraalde licht 



2 TT'-i N--^ m e^ 



h^ 





(50) 



Voor jj' =z 2 stemt nu deze formule inderdaad met (43) over- 

 een. Daartoe zal dan de factor vóór de haakjes in (50) gelijk 

 aan de constante van Rydberg moeten zijn. 



Met iV=l ,6 = 4,77X10-"' —= 1,765 X 10" . 3X101^== 



m 



5,295X101' (^ 6) en 7^ — 6,56X10--' (p. 40 noot 3) wordt de 



coëfficiënt in (50) 



3,26 X 1015. 



De overeenstemming met de experimenteel gevonden waarde 

 (§ 20) is schitterend. Met het oog hierop zien wij dan ook maar 

 geen bezwaar in de moeilijkheden die de theorie van Bohr ove- 

 rigens biedt. 



Wij stellen ons dus voor dat in gewone omstandigheden in 

 het waterstofatoom het electron rondloopt in een cirkel geken- 

 merkt door p = 2, dat dit electron door stooten tot loopen in 

 een grooteren cirkel kan gebracht worden, dan weer tot den 

 eersten cirkel terugkeert en daarbij een spectraallijn uitzendt. 



§ 22. Tot op zekere hoogte zijn de voorstellingen van de vo- 

 rige § uitgebreid tot andere elementen. Bij deze is de toestand 

 echter ingewikkelder. 



Bij alle elementen bestaat het atoom uit een positieve kern, 

 waaromheen een zeker aantal, stel N atomen loopen. De lading 

 der kern is Ne. Het getal N is het „atoomnummer'. Het is het 

 rangnummer van het element in een natuurlijke rangschikking. 

 Deze atoomnummers bepalen veel beter dan de atoomgewichten 



