DE OUDE ATHENERS EN WIJ. 305 



Laurion-gebergte. Sedert de stichting van den Delischen bond, 

 had te Athenae de munt veel meer zilver noodig dan voorheen. 

 Dientengevolge werd, sinds 483, het graven naar het Laurion'sche 

 zilver, lang te voren reeds door de Phoinikiërs verricht, maar 

 later gestaakt, met ijver hervat. Bij den lagen prijs van slaven- 

 arbeid, leverden profijtelijke zilveraderen wel een interest van 

 30 ^lo. De schatten, bijvoorbeeld, van Nikias, die echter zelf geen 

 jonker was, stamden van daar. In dien trant kwam menig ont- 

 redderd jonkerfortuin weer terecht. Slechts in ondernemingen 

 van nijverheid, neen, zoo niet. 



Wij hebben nu de lieden in Attika van eene, in hoofdzaak 

 akkerbouwende, wereld zien opklimmen tot den rang van een 

 kapitaalrijk volk. Thans eenige trekken, trekjes veeleer, waaraan 

 gij de nieuwerwetsche grootestadslucht, gelijk ook onze tijd haar 

 in zoo'n omgeving kent, als het ware, kunt proeven. 



Ik noem een drietal, maar ze zijn sprekend. Vooreerst de eigen- 

 aardige, veelszins lastige vermaardheid, die destijds te Athenae, 

 juist gelijk thans bij" ons, de bezitters van groote fortuinen als 

 met den vinger bekend maakte aan de schare. Daarvan levert 

 wel het sterkste staaltje het lot van Nikias, Perikles' achtbaren 

 en nauwgezetten opvolger in het bezit der volksgunst. Zoo wij 

 de blijspeldichters uit zijne dagen mogen gelooven, verliet dien 

 armen rijkaard nooit een oogenblik de vrees van door dezen of 

 genen gauwdief te worden bedot. Zijn fortuin, schreef geestig 

 Ploutarchos, was aanvankelijk eene vaste bron van inkomsten 

 geweest voor allerlei slampampers. Ten slotte door schade ge- 

 leerd, verviel hij tot het andere uiterste : hij werd ongenaakbaar. 

 Uit vrees voor onbescheiden aanspraak, vertoonde hij zich op 

 straat niet meer. Uitnoodigingen van vrienden tot den avond- 

 maaltijd werden door hem afgeslagen. Hij vermeed stelselmatig, 

 met iemand onder vier oogen te zijn. Toen hij „archont" was, 

 bleef hij, avond aan avond, totdat het donker werd, in het re- 

 ge eringsgebouw. Om zelfs „apartjes" met een' zijner ambtgenooten 

 te ontloopen, richtte hij zijn komen en zijn gaan zoo in, dat hij 

 de geringste kans liep, met een ander alleen te wezen. Ambte- 

 loos, sloot hij zich in zijne woning op. Zekere Hiëro, dien hij 

 diensten had bewezen, was er op afgericht, om dan een 

 iegelijk, die tot hem wilde doordringen, te weren onder het 



