306 DE OUDE ATHENEKS EX WIJ. 



voorwendsel: „Nikias heeft 't te druk met de zaken der stad". 

 Inderdaad: hier is een „type", welks nieuwerwetschen te.^en- 

 hanger wel ieder zou kunnen noemen, die in onze dagen soms 

 gegluurd heeft achter de schermen van een rijkaardsbestaan. 

 Nogtans: Nikias, schoon de bekendste, was niet de eenige in 

 zijne soort. Een Timotheos, de zoon van Konon, een Nikeratos, 

 de zoon van Nikias, een Kallias en enkele anderen dankten aan 

 den roep van hun rijkdom een soortgelijken, uit jaloerschheid, 

 bewondering en verlangen naar meegenieten geweven, roem, als 

 waaronder thans te Londen een Lord Rothschild, te New- York 

 een John Rockefeller gaat gebukt. Men vertelde elkaar, als een 

 publiek geheim, het bedrag van hun vermogen. Natuurlijk, evenals 

 bij ons, in geld. Want sinds, met de opkomst van het handels- 

 verkeer, alle rijkdom steeds standvastiger was herleid tot koop- 

 kracht van meer of minder gewicht aan muntmetaal, dacht geen 

 schepsel nog er aan, gelijk slechts eene eeuw vóór de Medische 

 oorlogen, iemands vermogen te waardeeren door het noemen 

 van het aantal-schepels-gerst, dat hij kon oogsten van zijn land ; 

 men zeide, bij voorbeeld van Timotheos, dat hij 17 „talenten" 

 bezat. En dan (nog een trekje precies als bij ons!) Jan Alleman 

 greep bij die schattingen geregeld te hoog. Toen Nikeratos werd 

 ter dood gebracht onder het schrikbewind der bekende „dertig", 

 en zijn fortuin verbeurd verklaard, bleek dit, op 100 „talenten" 

 door het openbaar gerucht begroot, er 14 te bedragen. En van 

 Kallias, dien, bij zijn leven, het» alwetende Atheensche volk niet 

 of amper voor 200 „talenten" had laten opstaan, wordt door een 

 voorzichtig geschiedvorscher (Beloch) het bezit op omstreeks 

 1/4 van die som geschat. 



Een tweede sprekend trekje: de woningnood in Attika's groote 

 stad. In haar bloeitijd omvatte zij binnen de ruimte, in hare 

 vestingwerken en de versterkingen van den Peiraieus omsloten, 

 eene uitgestrektheid van 585 „hectaren", ongeveer 100.000 zielen. 

 De dichtheid der bevolking was dus vrijwel zoo groot als in het 

 hedendaagsche Berlijn. In zoo'n toestand werd het bewonen van 

 een eigen huis, dat men niet met andere gezinnen had t-e deelen, 

 (van buds de regel voor elke burgerfamilie en in landelijke 

 vlokken de regel tot aan het einde) natuurlijk eene weelde, die 

 slechts de meest bemiddelden zich in de vroegere stadswbningen 

 der oude jonker-geslachten kond(^n verguimen. Dio deftige wonin- 



