308 DE OUDE ATHENERS EN WIJ. 



aarde, die verlangden ze te bezitten. Nu kocht men te Athenae, 

 en dat niettegenstaande het papier er telkens opsloeg in prijs, 

 in de winkeltjes op het marktplein, bijvoorbeeld, de werken van 

 Anaxagoras voor een „drachme" (± 64 cents). Een ondernemend 

 man kon er dus afschriften laten maken naar boeken van 

 zuivere bespiegeling uit Oost of West en er op rekenen, dat een 

 burger uit Acharne of Alopeke, die op de markt zijn stalletje 

 voorbijdrentelde, zoo'n boek wel koopen zou. In waarheid kon 

 slechts dit Athenae den lonischen „sophisten", gelijk den wester- 

 schen „rhetoren", een zoo talrijk en zoo deugdelijk onderlegd 

 gehoor beloven, bekwaam om Protagoras te volgen en te waar- 

 deeren de „charme" van Herodotos. 



Maar ook van verruiming der levensgewoonten sprak ik in 

 stóffelijken zin. Daarbij werd door mij, onder andere, gedacht 

 aan de liooge waardeering van verfijnd tafelgenot en de omvang- 

 rijke boekerij van kookboeken voor lekkerbekken, die eerlang 

 de kunst, waarvan zij handelden, opvoerden tot een, later wel 

 niet overtroffen, peil. Zoo roemde men „De{n) Sikelische(n) Kok", 

 eene zorgvuldig bewerkte „recepten"-verzameling van Mithaikos, 

 en de nauwelijks minder vermaarde pennevruchten in gelijken 

 trant van Noumenios uit Herakleia, Hegemon uit Thasos en 

 Tyndarikos uit Sikyon. Boven die alle werd echter geprezen een 

 gedicht: ,.Gastronomia", vervaardigd door zekeren Archestratos, 

 die nog wel bevriend was met een' van Perikles' zonen. Die 

 dichter had de wereld rondgereisd, niet, om landen en volkeren 

 te leeren kennen, maar enkel om in alle voorname keukens te 

 speuren naar de smakelijkste, de geurigste snuljes, met wier 

 beschrijving hij zijne zangen kon verrijken. Dat werk werd het 

 wetboek, waaruit de kundigste mannen der practijk, pastei- 

 kunstenaars en banketvirtuosen, op Sikelie, in Elis, te Athenae 

 (van de laatsten noem ik slechts den, een kwart eeuw later hoog- 

 geroemden, keukenmeester Thibro) hunne wijsheid putten. 



Wanneer ik nu nog, als toegift, heb vermeld, hoe kleine 

 Imrgers met smalle beurzen de weelde der grooteren getrouwelijk 

 nabootsten, door voor hunne feestmalen tafelbedienden te huren 

 en de eetkamer tijdelijk op te sieren met ten gebruike ontvangen 

 wand- en vloertapijten, dan liebt gij, dunkt mij, teekenachtige 

 bij(h-agen genoeg tot richtig verstand van mijne bedoeling, toen 

 ik de oude Atlieners sinds <!(■ lielft der 5e eeuw liet ademen 



