310 DE OUDE AÏHENERS EN WIJ. 



geerige bespiegeling, ons, bijvoorbeeld, door de blijspelen van 

 Aristophanes geschilderd. Van daar, dat de sterke „emancipatie"- 

 beweging, die onder Perikles' bewind in gang kwam en voor 

 onzen blijsj)eldichter eene mijn ontsloot van te dikwijls alles 

 behalve fijne kwinkslagen, het toenemend getal van geestelijk 

 hoogstaande vrouwen, die, als Aspasia, uit verontwaardiging over 

 het Attische huwelijk de voorkeur gaven aan samenleven met 

 den man harer keuze buiteil echt, tot het einde toe het karakter 

 behield van een protest tegen de bestaande orde, zonder te 

 slagen in haar streven naar hervorming. Toch : spoorloos gingen, 

 dat spreekt! de machten ter ondermijning der familie-éénheid 

 ook de vrouwenvertrekken in het Atheensche huis niet voot-bij. 

 Ten spijt der starre rechtsordening wist, in de zeden, de practijk, 

 wel menige Attische vrouw haar hennetje koning te doen kake- 

 len. Dat lijkt vooral te zijn geschied in de niet zeldzame echt- 

 verbintenissen, waar de dochter uit een verarmd jönkergeslacht 

 zich had laten koppelen aan een, door spaarzaamheid of oorlogs- 

 winst verrijkten, kinkel. Hoort, hoe de Atheensche Molière 

 (Aristophanes) in zijne ten jare 423 opgevoerde „Wolken" zoo'n 

 George Dandin uit zijn tijd, met name Strepsiades, zich laat 

 beklagen: „Waarom is zij niet terstond met smaad aan haar 

 „einde gekomen, de huwelijksmakelaarster, die mij de ijdelheid 

 „aanpraatte om jou moeder (m'n jongen!) te trouwen! Ik leidde 

 „een heerlijk boerenle ventje, liet alles maar waaien, zat dik onder 

 „het stof, merkte niets van een bezem, maar genoot van mijn 

 „bijen, mijn schapen, mijn olijven. En daar trouw ik, — ik, 

 „lummel, die ik ben! — de nicht van Megakles, Megakles' zoon, 

 „eene indrukwekkende jufier, stijf van plichtplegingen, het vol- 

 „ maakte evenbeeld van de groote Kesyra, jonker Alkmaion's 

 „gemalin ! Op onzen trouwdag naast haar aan tafel gezeten, rook 

 „ik naar mijne wijnbakken, mijne kaasplanken en mijne schapen- 

 „wol, kortom: naar welvaart; maar zij, ze rook alleen naar reuk- 

 „zalven, saffraangele japonnen, verkwisting en lekkerbekkerij . . . 

 „Later, toen ons die jongen geboren werd, kregen wij ruzie over 

 „zijn naam. Zij wou zoo iets van paardensport: Xanthii)pos, 

 „Kallippides. Ik wou hem, naar mijn zuinigen grootvader, 

 „Pheidonides noemen. Het duurde lang. Eindelijk werden we 

 „het roerend eens over Pheidippides. ü, die kwajongen! Als 

 „zijne moeder hem liefkoosde, zei ze: „Wanneer zal ik je, als 



