312 DE OUDE ATHENERS EN WIJ. 



„was, gaaft Ge nnj toen niet soms eene gevoelige kastijding?" 

 En als dan de vader de onvoorzichtigheid hegaat, te ant- 

 woorden, dat het om 's jongskens bestwil was, „zeg mij nog eens," 

 redekavelt de kwajongen dan, „is het niet rechtvaardig, dat ik 

 „L' gelijk met gelijk betaal, en dat ik ook, vermits genegenheid 

 „in slagen zich kan toonen, U, vader, nu en dan in Uw belang 

 „kastijd? Krachtens welk recht zoudt Gij meer dan ik gevrij- 

 „ waard zijn tegen klappen? Mij dunkt: ik ben vrijgeboren even- 

 „goed als Gij. Gelooft Ge nu waarlijk, dat kinderen mogen worden 

 „geslagen, maar de ouders niet, op hunne beurt, evengoed?" 



Mijne laatste voorbeeldengroep om te staven de evenwijdig- 

 heid tusschen ettelijke ontwikkelingslijnen van toen en van 

 nu betreft het onderwerp, dat thans, helaas! meer dan eenig 

 ander onze hoofden en harten vervult. Het is weder ontleend 

 aan Aristophanes. Tot driemaal toe ondernam de uitbundige 

 potsenmaker eene verdienstelijke poging om zijn volk te winnen 

 voor het beëindigen van dien noodlottigen Peloponesischen oor- 

 log, die wel eeuwig scheen Ie moeten duren. Voor ons is de 

 leerzaamste dier pogingen de middelste, het blijspel „De A^rede'', 

 opgevoerd tijdens de Dion^-sos-f eesten van 421. Opmerkelijk is 

 het, inderdaad, hoeveel punten van gelijkenis de klachten, daar 

 door den dichter geuit, vertoonen met hetgeen ook wij thans 

 dag aan dag kunnen vernemen. Is het niet, bijvoorbeeld, of wij 

 een stukje geschiedenis lezen van onzen tijd, wanneer wij er 

 den god Hermes, bij zijne opsomming van de oorzaken der ramp, 

 hooren zinspelen op een besluit van Perikles, typisch; trouwens, 

 tot kenschetsing van heel de oorlogstactiek der beide partijen, 

 (lat beoogde, een onwillig buurvolk, de lieden van Megara, door 

 uithongering tot rede te brengen? En dan de ergernis van den, 

 naar vrede snakkenden, dichter over den verderfelijkeii invloed 

 dergenen, wien de krijg profijten in den schoot werpt; vooreerst 

 de gewetenlooze spitsbroederschap tusschen de vuur en vlam 

 spuwende blaaskaken onder de volksmenners binnensmuurs en 

 den vreemdeling, die van voortzetting der ellende zich winst 

 belooft; voorts het geknoei van sommige schcepsgezagvoerders 

 o]) de oorlogsvloot, volgens wier last een deel der openingen, 

 die de riemen doorlieten, werd dicht gespijkerd, opdat zij de 

 soldij konden opsteken der alzoo vrijvallende roeiers; de angst 

 voor vrede, eindelijk, gekoesterd door de zwaardvegers, de lansen- 



