DE ELECTRONENTHEORrE. 51 



dat de massa van het electron geheel van electromagnetischen 

 aard zou zijn. In de relativiteitstheorie, volgens welke (57) en 

 (58) voor elk stelsel, van welken aard ook, gelden, behoeft men 

 dit niet aan te nemen. In elk geval moeten er in het electron 

 krachten van niet electromagnetischen aard zijn, die het deeltje 

 ondanks de nit de lading voortvloeiende krachten in stand 

 houden. Bij nadere beschouwing blijkt G geheel van electro- 

 magnetischen aard te zijn ; de door (58) bepaalde energie 

 echter niet. Een deel daarvan is van anderen aard en beant- 

 woordt aan de zooeven genoemde krachten i). 



SoMMERFELD -) heeft de wijzigingen onderzocht, die de op 

 (57) en (58) berustende relativiteits-mechanica in de theorie van 

 BoHR brengt. De snelheden die de electronen in hun binnenste 

 stationaire cirkels bezitten, worden namelijk vergelijkbaar met 

 de voortplantingssnelheid van het licht. Sommerfeld vindt dat 

 bij het rekening houden met de daardoor veroorzaakte wijziging 

 de baan van het electron door een grooter aantal getallen ge- 

 kenmerkt wordt. Zoo heeft hij eene verklaring gegeven van de 

 doubletten, in het waterstof- en de tripletten in het helium-spec- 

 trum („relativiteitssplitsingen"). 



§ 26. Röntgenstralen. Structuur der atomen. Dezelfde beschou- 

 wingen heeft Sommerfeld ^) toegepast op de „karakteristieke" 

 Röntgenstralen (hoog frequentie-spectra van het metaal der 

 antikathode). De relativiteitssplitsingen treden daarbij zeer op 

 den voorgrond. Overigens vertoonen de opgestelde formules 

 nog steeds veel overeenkomst met (50) ; in vele gevallen, 

 n.1. voor de lijnen der /T-reeks, moet nu p' = 1 gesteld 

 worden 4). 



Bij de elementen met hooge atoomnummers (en hooge atoom- 

 gewichten) is het aantal om de kern rondloopende atomen groot. 

 Men neemt aan dat de electronen in ringen geplaatst zijn, zoo 

 dat alle deeltjes van denzelfden ring op dezelfde wijze rondloo- 



') Zie b^v. H. A. Lori:ntz. Het relativiteitsbeginsel, p. 3(3. 



*) A. Sommerfeld. Zur Quantentheorie der Spektrallinien. Ann. d. Phys. (4) 

 .51 (1916), p. 1. 



3) A. SoMMEKFELD. Zur Quantenthcorie der Spektrallinien. Ann. d. Phys. (4) 

 51 (1916), p. 12,5. 



*) Zie verder H. A. Lohentz. Röntgen-stralen en structuur van kristallen, 

 het aanhangsel, onder 2 ƒ, g. 



