BAANBREKERS. 



van de hoogste ambten der O.-I. Compagnie bekleedend. iets 

 kunnen doen voor de kennis der natuur onzer toenmaligfe kolo- 

 niën? Hij zelf heeft op deze vraag het antwoord gegeven in zijn 

 „Praefatio ad Benevolos Lectores", die het derde deel van zijn 

 standaardwerk: „Hortus Malabaricus" vooraf ging. Het grootste 

 en meest belangrijke deel dezer voorrede kan men vertaald 

 vinden in de reeds genoemde biographie van de hand van Prof. 

 P. ]. Veth '), terwijl ik hier wil laten volgen, wat Rüsken Huet in 

 zijn ,,Land van Rembrand" ^) over dit grootsche werk mededeelt : 



„In den dienst der Compagnie opgeklommen tot Raad van 

 Indië en gouverneur der kust van Malabar, het voormalig rijk 

 der Portugeezen met Goa tot hoofdstad, bezat hij, hoewel een 

 marine-officier zonder wetenschappelijke opleiding, al op zijn 

 veertiende jaar aan boord gegaan, den aangeboren botanischen 

 zin van een geniaal dilettant. Hij is een der Nederlanders ge- 

 weest, die met niet veel methode, maar met eene des te harts- 

 tochtelijker liefde, binnen een bepaald gebied zich op de tropische 

 flora geworpen hebben. Hetgeen hij zelf verhaalt omtrent de 

 wijs, waarop hij aan die honderden fraai uitgevoerde afbeel- 

 dingen van boomen, planten en vruchten gekomen is, verraadt 

 den onverzadelijken beminnaar eener onbekende, geheimzinnig 

 weelderige natuur". 



,, Eerst klampt hij te Koetsjin, in zijn gouvernement van 

 Malabar, pater Matthaeus van Sint-Jozef aan ; een bejaard 

 roomsch zendeling en karmelieter monnik, afkomstig uit Napels, 

 die al sedert langen tijd, zoo goed en kwaad het ging, met 

 Indische botanie zich heeft beziggehouden. Daarna krijgt hij, 

 hoewel maar voor eene poos, een Nederlander te pakken : 

 Paulus Hermannus, geneesheer in dienst der Compagnie, weldra 



O P. J. Veth, 1887. IIL p. 460-473. 



=') CoNRAD Busken Huet, 1886. Het land van Rembrand. Tweede druk. 

 Haarlem, 1886. II, 2. p. 69—70 



— 18 — 



