BAANBREKERS. 



gezegd, is het zeer te bejammeren, dat Bontius, ouder en wijzer 

 geworden, de uitgave dezer beide boeken niet meer zelf heeft 

 kunnen bezorgen ; merkwaardig en vermeldenswaard blijven ze, 

 ondanks hun niet volkomen betrouwbaarheid, als monumenten, 

 getuigend van vlijt en werkkracht, van een eerste poging, om 

 de tallooze wonderen, die de tropische natuur onzer koloniën 

 oplevert, nader te leeren kennen en te beschrijven. 



Bontius, de baanbreker, had niet onmiddellijk een opvolger. 

 Wel werd reeds in zijn tijd door enkele personen, vooral 

 reizende geneesheeren, hier en daar materiaal verzameld, en 

 dan in het vaderland bewerkt, maar geen van hen legde er 

 zich speciaal op toe, de flora en fauna in de tropen zelf te 

 bestudeeren. Zoo vertoefde de arts Paulus Hermann in de 

 jaren 1630 — 1640 op Ceylon en verzamelde daar een groote 

 hoeveelheid herbariummateriaal, dat door hemzelf tijdens zijn 

 professoraat te Leiden bewerkt werd en waarvan de uitgave 

 door William Sherard bezorgd werd. Hermann stierf te Leiden 

 in 1695; de uitgave zijner werken heeft hij niet beleefd'). 



Het eigenlijke natuuronderzoek in Oost-Indië stond dus na 

 Bontius voor geruimen tijd stil. Pas na 1670 kwam er nieuw 

 leven, zoodat de geschiedenis van het natuuronderzoek der 

 tropen toch nog kan bogen op een drietal groote mannen na 



O Na zijn dood, in 1698, verscheen pas het door Sherard verzorgde werk: 

 „Paradisus Batavas" met 11 1 platen. In 17 17 volgde hierop een tweede deel: 

 „Musaeum Zeylanicum", eveneens door de goede zorgen van Sherard. Op het 

 door Hermann verzamelde materiaal van Ceylonsche planten berustte voor een 

 groot deel nog het in 1737 door den Amsterdamschen hoogleeraar Johannes 

 BuRMAN uitgegeven kwarto-werk: „Thesaurus Zeylanicum", terwijl ook Linnaeus 

 in zijn „Flora Zeylanica" een dankbaar gebruik maakte van alle tot nog toe 

 gepubliceerde, alsook van de nog onbeschreven verzamelingen van Hermann. 

 Voor een lijst van Hermann's planten zie men „Journal of Botany", 1887. In 

 alle genoemde werken, die op Hermann's verzamelingen gebouwd zijn, wordt 

 de soortsdiagnose nog als een soortsnaam gebruikt ; de binominale nomenclatuur 

 had nog geen ingang gevonden. 



