HOOFDSTUK I. 

 Baanbrekers. 



De eerste helft der zeventiende eeuw was geen tijd van rust 

 voor onzen Oost. De opkomende en in bloei steeds meer 

 toenemende Oost-Indische Compagnie was nog pas meester 

 over een klein gedeelte van den Maleischen Archipel en streefde 

 er met alle macht naar, dit deel te vergrooten, zooveel in haar 

 vermogen lag. Het gevolg hiervan was, dat zij en haar be- 

 langen de volle toewijding van haar ambtenaren vergden ; de 

 Compagnies-zaken namen hun geheele aandacht in beslag. Zij 

 konden, hoe gaarne sommigen van hen het misschien ook 

 wilden, zich niet met natuuronderzoek bezighouden; de Com- 

 pagnie vorderde ander werk van hen, oorlogsbezigheden in 

 de eerste plaats; voor de „werken des vredes" was hun tijd 

 niet bestemd. De belangstelling in de wonderlijke fauna dier 

 tropische gewesten, in de weelderige flora, in de voor Euro- 

 peanen zoo vreemde en vaak zoo overweldigende Oostersche 

 natuur, ze was er wel, maar ze kon zich niet uiten. Dat ze er 

 was, blijkt uit de talrijke reisverhalen van dien tijd; steeds 

 worden de meest merkwaardige vertelsels opgedischt over 

 datgene, wat de reizigers in die verre landen van het Oosten 



— 4 — 



