VETTEN EN WASSOORTEN. 



de takken ervan te branden i). De Foulbé's duiden de plant 

 soms aan met den naam Niembiguilé. 



Bénéfing is over de kolonie wel het meest verspreid ; het 

 is een eenjarig kruidachtig gewas, recht opgroeiend, met een 

 vierkanten stengel, die meestentijds min of meer rood gekleurd 

 is; de plant wordt ongeveer 0.75 a 1.50 M. en hooger. De 

 gesteelde, tegenoverstaande blaadjes hebben den vorm van 

 een lans en zijn stomp gezaagd ; de bladschijf van de onderste 

 bladen kan soms 9 cM. lang en 4 cM. breed worden. De 

 bladsteel. die bij de groote bladen soms 3 cM. lang is, voelt, 

 evenals de middennerf aan den rugkant der bladen, eenigszins 

 ruw aan. De bloemen staan in dichte aren, die cylindervormig, 

 kegelvormig of eivormig zijn. De bloemkelk vormt een 

 eroenen achtererond, waartegfen de rosé kleur der zeer 

 kleine bloemkroontjes (ongeveer 4 mM. lang) zeer helder 

 afsteekt. Bloemkelk en bloemkroon dragen kleine stijve 

 haartjes, die slechts met het gewapend oog te zien zijn. 



Een meer in bijzonderheden tredende beschrijving wil 

 berichtgever dezes niet geven, evenmin een meer wetenschap- 

 pelijke beschrijving van de bloem, daar de genoemde eigen- 

 schappen van de plant den kolonist reeds in de gelegenheid 

 zullen stellen, om, met de kennis der inheemsche benamingen, 

 dit waardevolle olieleverende gewas te herkennen. Alleen 

 zij nog vermeld, dat de plant een sterken, aangenamen geur 

 verspreid. 



Het zaad is ongeveer i mM. lan»-. Het heeft een donkere 

 tabakskleur, en heeft een klein v-vormig wit vlekje aan een 

 der uiteinden. Het wordt door kloppen (dorschen) verkregen, 

 ongeveer op dezelfde wijze als sesamzaad. 



1) Somtijds leggen de inheemsche planters een bed van bénéfing onder 

 de hoepen gierst, om zoodoende de termieten daar van af te houden. 



_ 4 — 



