VARIA. 



zijn zij tevreden. In den regentijd is de zaadwinning- vrij 

 lastio-; door het vele regenwater verrotten de peulen, voor 

 zij rijp zijn. Op Sumatra wordt D. polycarpum met succes 

 in de Hevea-tuinen gebruikt als grondbedekker. Ook in den 

 Cultuurtuin hebben wij goede resultaten met de plant gehad. 

 Kleine hoeveelheden zaad zijn aan het Departement van 

 Landbouw verkrijgbaar." 



V. Helten noemt nog als grondbedekker: 



Mucima Lijonii. Leiicaena glanca. 



Clito7-ia cajanifoLia. Pkaseolus Umattts. 



In den zelfden jaargang van Teysmannia, 1913, 27, schrijft 

 de heer Baerfeldt over Coleus (,,miana"), als grondbedekker. 

 In zake de ervaringen, met het bedoelde plantengeslacht op 

 Malakka, kon volgfend litteratuurbericht wellicht dienen: 



T. WiLsoN Main: Notes on the nutrition of plants. Agric. 

 Buil. of the Straits, 1908, jó"/. 



W. Main noemt eenige Leguminosen, die als groene be- 

 mesters dienst kunnen doen en zegt vervolgens: ,,Z^^^v;^^^/2^;« 

 hetej'ophyllum is de beste soort, die men als gewone be- 

 mester kan toepassen. Hij groeit niet hoog, en komt 

 ongeveer in elke grondsoort voor. D. trifloyimi wordt dik- 

 wijls aanbevolen, maar men ziet haar toch zelden". 



Phytelcphas in Suriname? Een Delftsch student zond ons 

 een „Surinaamsche Steennoot", waarvan in het Noorden van 

 ons land knoopen worden vervaardigd. Het bleek, dat wij 

 hier te doen hadden met de meest gewone ivoornoot n.1. van 

 Phytelephas macrocarpa. Het merkwaardige is nu, dat deze 

 palmsoort tot nog toe niet in Suriname gevonden is. Het 

 zoude ons welkom zijn te weten, of deze „Surinaamsche 

 steennoot" inderdaad uit Suriname herkomstig kan zijn of niet. 



59 



