ZOOLOGICA. 



zijn. Hebben wij het woord „geelbag-ger" of „geelbakker" 

 van de Ensfelschen overoenomen of omofekeerd? 



Het waarschijnlijkst lijkt het mij toe dat de namen cor- 

 ruptie's zijn van het Indiaansch „jarabakka". 



Een verwante soort, Sciadeichlys parkeri (Traill.) Jord. 

 & EvERM. (Syn. Arius quadriscutis C. & V.) heet, volgens 

 Hardgreaver, in Britsch Guiana „Gillbacker". 



Hartsinck (I, i2i) noemt den visch „geelebagger". Hij 

 voegt er bij: „zij ontleenen dien naam omdat de huid gelijk 

 ook het vleesch o-antsch o-eel is". 



„Gantsch geel", is alleen de buik. Quaeritur wat is dan 

 „Bagger"? 



Zie over de Geelbagger ook Kappler „Surinam" blz. 150. 



Rhinocer os hoorn als (geneesmiddel . Er werd ons orevraaed, 

 of er wetenschappelijke onderzoekingen zijn verricht naar de 

 bruikbaarheid van rhinoceroshoorn als Qfeneesmiddel tegfen 

 tuberculose. Er is ons hieromtrent niet meer bekend, dan 

 vermeld wordt in van Dongen's beknopt overzicht der meest 

 gebruikte geneesmiddelen in Nederlandsch Oost-Indië (uit- 

 gave van het Koloniaal Instituut). Men vindt in dit werkje 

 het volgende aangeteekend : „Koelit warak", de gedroogde 

 huid en „badak", de gedroogde hoorn van Rhinocci^os Sun- 

 daciis L. — Het schraapsel van den Rhinoceros-hoorn werd 

 vroeger in de Ned.-Indische apotheken evenals rasura cornu 

 cervi (hertshoornschraapsel) gebezigd. Aan schijven, uit dien 

 hoorn gesneden of aan schraapsel ervan wordt een bijzondere 

 (wellicht opzuigende) kracht toegekend bij slangenbeet. Het 

 water in zulk een hoorn gegoten en dat minstens 12 uur, 

 liefst in den dauw des nachts, er in gestaan heeft, wordt 

 gedronken bij uitputtende ziekten, vooral bij longtering 

 {v. D. Burg III, 211). 



00 



