G. E. RUMPHIUS. 



Compagnie van hem eischte; hij wilde probeeren het weten- 

 schappelijk werk af te maken, voor het einde daar was, en die 

 voldoening is hem geschonken. 



Het einde kwam, den i5den Juni 1702. 



Zoo was het leven van den Compagnies-ambtenaar G. E. 



RüMPHIUS. 



Maar dit, zijn ambtenaarsschap, was hem een ,, masqué"; 

 in den grond van zijn wezen was hij geheel dienaar der Weten- 

 schap. Wel behoorde hij tot de meest nauwgezette en ver- 

 dienstelijkste ambtenaren, wel heeft hij altijd de hem opgelegde 

 officieele taken met de grootste zorg volbracht, maar toch was 

 zijn bureau niet de plaats, waar hij zijn talenten het meest 

 vruchtbaar kon maken; hij voelde zich pas thuis in de natuur 

 en in zijn studeerkamer. Veelzijdig als geen ander was zijn 

 wetenschappelijke aanleg ; alles, wat de natuur hem bood, trok 

 zijn aandacht; maar ook de geschiedenis van het land, waar- 

 heen het lot hem gevoerd had en de aardrijkskundige gesteld- 

 heid, boezemden hem belang in ; zijn mooie ,,Ambonsche 

 Land-Beschrijving" en „Ambonsche Historie" zijn hiervan de 

 meest welsprekende getuigen. 



Op natuurwetenschappelijk gebied heeft Rumphius een drietal 

 groote werken geschreven : een Amboinsch Kruidboek, een 

 Amboinsche Rariteitkamer en een Amboinsch Dierboek. Als 

 zijn hoofdwerk beschouwt hij wel het Kruidboek, het Herbarium 

 Amboinense, wat voldoende blijkt uit deze zinsnede: „Onder 

 den voorschreven Coopman Rumphius berusten nog eenige andere 

 schriften, doch van minder belangh, en die hy derhalven Uw 

 HoogEdelh, niet zeer durft aenprysen, zynde de Ambonsche 

 Rariteitkamer, bestaende in drie boecken, ende noch drie andere 

 boecken van Land-, Lugt- en Zeegedierten dezer eylanden. . .". 

 (Uit een brief van den Gouverneur van Ambon aan de Hooge 

 Regeering, d.d. 20 Mei 1697). 



— 35 — 



