G. E. RUMPHIÜS. 



al zoude men alleen de voornaemste daervan opmaecken". 

 Als antwoord hierop toonde de Hooge Regeering — de ruim- 

 denkende Camphuvs was toen Gouverneur-Generaal — weer 

 haar warme belangstelling in Rumphius' wetenschappelijken 

 arbeid, door hem een „teyckenaer" te zenden, een scheeps- 

 jongen Philips van Eyck, die dan onder leiding van Paulus 

 Augustus Rumphius zich in teekenen kon bekwamen '). 



Door aller medewerking wordt nu de schade zoo spoedig 

 mogelijk hersteld; in het laatst van 1690 zijn de eerste zes 

 boeken gereed, zoodat ze naar Batavia verzonden kunnen 

 worden, om vandaar naar patria te worden verstuurd. Midden 

 1692 vinden wij dan dit handschrift op reis naar Nederland 

 aan boord van het schip „Waterland", dat echter zijn bestem- 

 ming nooit bereiken zou. Den i2den September van dat jaar 

 werd de ,, Waterland", het admiraalsschip van de retourvloot, 

 onder bevel van den Commandeur Willem Kemp, door de 

 Franschen in den grond geboord, „met volck ende al seer 

 erbarmelyck is gesoncken, niet boven de twaelff man in de 

 schuyt daervan afgekomen synde". 



„Maar noch de zon, die den schrijver door haar stralen 

 verblindde, noch het vuur, dat zijn geschriften verteerde, noch 

 het water, dat ze in zijn golven begroef, waren in staat, dit 

 zeer kostbare werk aan de letterkundige wereld te ontrooven". 

 schrijft Henschel in zijn prachtig-uitgewerkte studie: „Vita 

 G. E. Rumphii" ^). En inderdaad, het was of de zorgzame 

 beschermer van onzen geleerde, de oud-Gouverneur-Generaal 

 Camphuys een dergelijk lot voorzien had; hem danken wij zijn 



O Zie over de handschriften van het Kruidboek en hun lotgevallen: J. P. 

 LoTSV, 1902. Over de in Nederland aanwezige botanische handschriften van 

 Rumphius. (Rumphius-Gedenkboek. 1902. p. 46—58). 



') A. G. E. Th. Henschel, 1833. Vita G. E. Rumphh, Plinii Indici 



Vratislaviae (Breslau), 1833. p. 42. 



- 38 - 



