DE ACHTTIENDE EEUW. 



„Flora Indica" ') in het licht te geven, gebaseerd op de ver- 

 zamelingen van reizigers, als bijv. Hermann (zie blz. 12) en 

 vooral belangrijk, omdat zijn werk het eerste was, waarin de 

 Linneaansche nomenclatuur werd toegepast, zoodat het dien- 

 tengevolge tal van nog tegenwoordig geldende namen bevat. 

 De meestal verwaarloosde plantendeelen, vruchten en zaden, 

 waren het onderwerp van Gaertners beroemd werk^), waarin 

 ook van een aantal tropische planten uitvoerige vrucht- en 

 zaadbeschrijvingen gegeven werden. 



De nieuwe eeuw begon onder zeer ongunstige omstandig- 

 heden; de banden waarin het Genootschap door de officiëele 

 waardigheden der bestuurders gekneld was, waren op den duur 

 belemmerend voor een vrije ontwikkeling ; een ingrijpende her- 

 vorming was dringend noodzakelijk. Wij zien Ross, den voor- 

 zitter, alle krachten inspannen om aan den druk der omstan- 

 digheden weerstand te bieden en opnieuw leven te brengen in 

 den toestand van verdooving, maar tevergeefs. De Nederland- 

 sche ondernemingsgeest ontbrak; iedere poging tot bezieling 

 stuitte onverbiddelijk af op het gebrek aan levenskracht, waar- 

 van de gansche Koloniaal-Nederlandsche maatschappij in die 

 dagen zoo droevig getuigenis aflegde. Ook Ross' hervormingen, 

 die in het midden van 1802 hun beslag kregen, werkten niets 

 uit-, het Genootschap bleef slapen. 



Slechts een der leden voelde zich geroepen de wetenschap 

 te dienen: de Engelschman Thomas Horsfield. 



HoRSFiELD, die eerst Noord-Amerika bereisd had, kwam in 

 1802 naar Java, om daar zijn botanische en mineralogische 



1) N. L. BuRMAN, 1768. Flora indica Nicolai Laurentii Burmanni: Cui accedit 

 series zoophytorum indicorum, nee non Prodromus Florae Capensis. Lugduni 

 Batavorum, C. Hoek ; Amstelaedami, J. Schreuder. 1768. 4°. 



2) J. Gaertner, 1788— 1791. De Fructibus et Seminibus Plantarum. (Stutt 

 gart— Tübingen. 1788— 1791). 



— 81 — 



