F. \V. JÜNGHUHN. 



der fungus-flora van Mansfelds omgeving; hier publiceert hij 

 zijn eerste wetenschappelijke verhandeling ') over nog weinig 

 bekende paddestoelen, zijn lievelingsplanten („eine Traumwelt 

 der Pflanzen" noemt hij ze), maar hier ook dwaalt zijn geest 

 af en vinden we hem in het voorjaar ernstig gewond door een 

 poging tot zelfmoord. In deze jaren komt Junghühns denken in 

 opstand tegen de hem door den Archidiaconus Heck ingeprente 

 bijbelleer; hij zoekt uitkomst en ziet die in een wanhoopsbui 

 alleen in den dood. Maar zijn krachtig gestel overwint den 

 aanval ; Junghuhn zelf ziet er steeds met zekere angstvalligheid 

 op terug; hij zwijgt er zooveel mogelijk over. 



Als de gevolgen van deze droevige daad voorbij zijn, is 

 ook de crisis in zijn geestelijk leven geweken. Toch is in 

 Berlijn, waarheen hij in den zomer van 1830 vertrok, om zijn 

 medische studiën te voltooien, Junghühns geestesstrijd nog niet 

 volstreden. „Des Lebens Rad hat rücksichtslos an ihm herum- 

 geschliffen. Aber zuletzt hat sich herausgestellt : der spröde 

 Stein, an dem es schliff, war trotz seiner rauen Aussenseite 

 doch ein Diamant", zegt Max Schmidt zoo mooi in zijn ,,Franz 

 Junghuhn""). In Maart 1831 neemt hij deel aan een duel, 

 waarbij zijn tegenstander volkomen ongedeerd bleef; hijzelf 

 werd verwond. Evenwel was het niet in het belang van het 

 oorlogvoerende Pruisische leger, waarbij hij in April in dienst 

 trad en spoedig Compagnies-chirurg te Laubach werd, de hem 

 daarvoor opgelegde straf reeds nu ten uitvoer te brengen ; eerst 

 „als die Armee demobil gemacht und auf den Friedensfusz 

 gesetzt wurde", zoo merkt Junghuhn niet zonder bitterheid zelf 



O F. Junghuhn, 1930. Observationes mycologicae in species fungorum tam 

 novas tam male cognitas. („Linnaea", V. 1830. p. 388—410). 



2) Max C. P. Schmidt, 1909. Franz Junghuhn. Biographische Beitrage zur 

 hundertsten Wiederkehr Seines Geburtstages. Leipzig, 1909. p. 63. 



— 143 — 



