DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



en de handen in den schoot gelegd had?" Veeleer werkten al 

 deze tegenslagen als krachtige prikkel; in den loop van 1819 

 ondernam Reinwardt nog groote tochten naar de Preanger- 

 bergen Salak en Gedeh, waar hem in 't bijzonder de groote 

 uitgestrektheid van het nog te bewerken gebied opviel. Het 

 schijnt, dat Neptunus voor een dergelijk onverwinbaar door- 

 zettingsvermogen eerbied koesterde ; van nu af aan eischte hij 

 geen enkel van Reinwardt's zendingen meer als slachtoffer 

 zijner zeeën op. 



Intusschen was Reinwardt's tijd, bestemd voor zijn verblijf 

 in Indië, verstreken; oorspronkelijk was deze op twee jaar 

 bepaald, hoogstens tot vier te verlengen, doch Reinwardt wilde 

 geen onvoltooid werk achterlaten. Door medewerking van den 

 Gouverneur-Generaal v. d. Capellen, een man met een ruimen 

 blik en een ruime schatkist (misschien beschouwde hij deze 

 wel eens als ^e ruim), verkreeg hij verlenging van zijn opdracht 

 en werd hem in Juli 1820 toegestaan tot het einde van 1821 

 in de tropen te blijven, om dan in September 1822 het ambt 

 van Hoogleeraar te Leiden te aanvaarden, een waardigheid, 

 waartoe hij reeds in 18 19, na den dood van den grooten 

 Brugmans, geroepen was, en ondertusschen in dezen tijd een reis 

 temaken naar Timor, de Molukken en Noord-Celebes. Van deze 

 reis, die belangrijke resultaten opleverde, kwam hij in Maart 

 1822 te Buitenzorg terug, om 24 Juni d. o. v. naar het vaderland 

 scheep te gaan. 



De indruk, dien wij krijgen, als wij de resultaten van Reinwardt's 

 werk in het belang van de natuurwetenschap overzien, is onge- 

 twijfeld die van teleurstelling. Reinwardt's arbeidzaamheid was, 

 wij zeiden het reeds, onbegrijpelijk; zijn organisatorisch talent 

 heeft aan Indië den Plantentuin geschonken; zijn altijd-werkende 

 geest en zijn onvermoeibaar lichaam stelden hem in staat, reizen 

 en bergbeklimmingen te ondernemen, waarvoor menig ander 



— 94 — 



